Haar voorstellingen hebben ultrakorte titels: Zweep (2011), Tussen (2010),Wiek (2009), Hoek (2007), Wervel (2005), Grond (2004). Ze verraden behalve de neiging om meteen tot de kern te komen ook de interesse voor het fysieke en het ruimtelijke. Boukje Schweigman maakt voorstellingen waarin universele, mythische thema's naar boven komen, zoals dat van de nietige mens ten opzichte van oerkrachten of de cyclus van geboorte, leven en dood. Vaak maakt het publiek een soort overgang mee, van de alledaagse wereld naar een nooit eerder geziene wereld, die van de voorstelling.

Ook in haar nieuwe voorstelling Spiegel kom je in een magische wereld terecht. De voorstelling wordt gespeeld voor een kleine groep van maximaal 30 personen. Je wordt meegevoerd een donkere ruimte in en de eerste tijd heb je geen idee waar je bent of waar je naar kijkt. Stilte, onderbroken door ondefinieerbare geluiden die uit de verte lijken te komen, een langzaam opgloeiend kooltje, een veeg vuur. Naarmate de veeg langzamer op en neer beweegt, zie je beter wat het is: eerst denk je nog dat je ogen je bedriegen maar dan wordt duidelijk wat het is: een onderarm, een hand die beweegt, vingers die zich uitrekken, één voor één. Het lijkt wel alsof je getuige bent van de geboorte van de mensheid, vanuit een groot zwart niets worden figuren zichtbaar, alsof ze zweven. Heel langzaam krijg je steeds meer greep op wat er gebeurt. Meer moet niet verklapt worden, dat moet je gewoon meemaken. Een belangrijke rol is weggelegd voor vaste ontwerper Theun Mosk die ook deze installatie heeft ontworpen en belicht.

Het is fascinerend hoe je begrip over ruimte en tijd verandert. In een interview zei Boukje Schweigman onlangs: "ik wil mensen ontvankelijk maken. Mijn grote missie is om mensen terug te brengen tot een staat van ontvankelijkheid.

Spiegel is lovend ontvangen en bijna overal uitverkocht, dus wil je de voorstelling nog zien; bel het Witte Theater of vraag in de Toneelschuur naar de wachtlijst