"Vriendschap is net zoiets als liefde. In voor- en tegenspoed, toch Tobias?"

Tobias is de heer des huizes en na een lang huwelijk met Agnes ervaringsdeskundige. In hun keurige designhuis woont ook de alcoholische zus van Agnes en al vrij snel komt het bericht dat dochter Julia, voor de vierde keer gescheiden, voorlopig haar intrek wil nemen in het ouderlijk huis.

Het toch al wankele evenwicht wordt nog verder verstoord wanneer opeens de 'allerbeste vrienden' van Tobias en Agnes op de stoep staan. Ze houden het thuis niet meer uit vanwege een onverklaarbare aanval van angst en paniek en zoeken een dak boven hun hoofd.

Voor het eerst brengt Theatergroep Carver een voorstelling die gebaseerd is op een bestaande tekst. Wankel evenwicht van Edward Albee is, net als zijn wereldberoemde Wie is er bang voor Virginia Woolf?, een stuk waarin de drank niet aan te slepen valt, waarin mensen gebukt gaan onder verdriet dat ze niet hebben kunnen verwerken en waarin ze zich beschermen onder een harde laag cynisme. Het is een razend knap stuk dat ruim veertig jaar na het verschijnen nog steeds even actueel, raak en schrijnend is.

Dankzij het fysieke spel waar Carver haar identiteit aan ontleent in combinatie met het prettig licht absurdistische karakter van het stuk, is het niet vreemd om Carver ineens in een 'well made play' te zien staan. Het stuk past wonderwel bij de spelers die gedeeltelijk, net als regisseur Mirjam Koen, overigens van het Onafhankelijk Toneel afkomstig zijn. Geweldige acteurs die kunnen spelen met de tekst en het onderste uit de kan halen. Uitermate komisch is vooral Joke Tjalsma die als de alcoholiste Claire ongegeneerd de sociale codes onderuithaalt en het cynisme voorbij is. Marlies Heuer en Willem de Wolf zijn griezelig als Edna en Harry, de bange vrienden die een beroep doen op de vriendschap van hun buren. Een klemmend beroep: in hun ingehouden gedrag bespeur je een verschrikkelijk gevoel van dreiging en terreur. Zoals zij samen het bed opmaken, zonder een woord te zeggen, gecontroleerd, vreugdeloos en vol verborgen venijn.

Beppie Melissen schakelt moeiteloos van vals naar zoet en Paul Kooij past zich wonderwel aan aan het gezelschap: aanvankelijk de rust zelve, maar tenslotte, na een doorwaakte nacht vol drank, schiet hij in een prachtige scène totaal door. In het universum van Albee is er vooral veel tegenspoed, of het nu gaat om liefde en vriendschap. Gelukkig valt er in deze enscenering enorm veel te lachen en dat biedt de nodige troost.