"Het is onze taak om de Indiaan in John Dowland te bevrijden", zegt Kwekwekibiness. Hij vindt dat de 16e eeuwse componist teveel met sentiment in verband wordt gebracht. Hij zou liever wat heroïsch activisme zien, wat opstandige indianengeluiden. De melancholieke muziek van Dowland vormt het uitgangspunt voor de voorstelling Flow my tears, een coproductie van de Veenfabriek en Wunderbaum, met in de hoofdrollen Jeroen Willems en Marleen Scholten. Het is een curieuze voorstelling geworden, met tal van elementen die elkaar soms versterken en aanvullen, maar af en toe ook behoorlijk in de weg staan. Om te beginnen: de tekst van Annelies Verbeke, die voor Wunderbaum al eerder Rail Gourmet schreef. Haar teksten zijn speels, luchtig, grappig en poëtisch, maar ze schrijft ook tegendraads proza, met niet altijd even makkelijk voor de hand liggende metaforen.In dit geval heeft ze de thematiek van de Indiaan gekozen en dan vooral bekeken vanuit de romantiek van de dicht bij de natuur levende 'wilde'. De hoofdrolspelers Jeroen Willems en Marleen Scholten vormen een duo dat rondtrekt met een stel als Ojibwe Indianen uitgedoste musici. Ze hebben elkaar ontmoet op de Western Experience Country en Indianen Beurs in 's-Hertogenbosch.Dat klinkt nogal melig en in het begin werkt die persiflerende aanpak ook wel op de lachspieren. Het contrast tussen de plechtstatige muziek en de van pruiken en verentooien voorziene musici is grappig en af en toe horen we een deuntje uit oude westernseries. Op video zien we de gevederde Jeroen Willems een paard bedwingen. Op toneel is hij een beetje een knullige Kwekwekibiness, het opperhoofd der Indianen; zijn vrouw, Marleen Scholten, heeft in alle opzichten een meer glorieuze uitstraling, met haar glitterjurk en strakke laarsjes. Zingen doen ze allebei heel mooi. Een belangrijke rol wordt gespeeld door klavecinist Frans de Ruiter die zijn grote kennis over Dowland graag wil delen maar onverbiddelijk wordt afgekapt door het tweetal. Kortom: er is de mooie muziek van Dowland, prima uitgevoerd door ervaren musici en mooi gezongen. Van Jeroen Willems was al bekend dat hij behalve een formidabel acteur ook een uitstekende zanger is (bijvoorbeeld van zijn concert met repertoire van Jacques Brel), maar Marleen Scholten doet niet voor hem onder. Zij is echt de verrassing van de avond. Af en toe zijn er slapstickmomenten met omvallende achtermuren en idiote verkleedpartijen. Er is een liefdesgeschiedenis tussen de twee hoofdrolspelers. En daaromheen gewikkeld zit het verhaal van de Indianen. Alles bij elkaar levert dat een merkwaardige voorstelling op, waarvan de som der delen geen meerwaarde oplevert. En of Dowland al dan niet als Indiaan kan worden gezien? Dat lijkt er vooral met de haren - de vedertooi in dit geval - bijgesleept te worden.