Milton heeft niet zoveel op met het rechtssysteem. De 'gevangenis van de tien geboden' zegt hij spottend. Volgens hem moet een goede advocaat zijn geweten thuis laten. Het is ten slotte allemaal een kwestie van perspectief. Milton is de baas van een prestigieus en peperduur advocatenkantoor in New York, waarvan de jonge ambitieuze advocaat Kevin Taylor wordt gevraagd partner te worden. Tussen de twee mannen ontbrandt een zinderende strijd tussen goed en kwaad. Advocaat van de duivel werd in 1997 als The Devil's Advocate met veel succes verfilmd met Al Pacino en Keanu Reeves in de hoofdrol. Bostheaterproducties kocht de rechten voor een toneelbewerking, waarin Victor Löw en Waldemar Torenstra tegenover elkaar komen te staan.
Het stuk begint in de rechtszaal waar Kevin, de jonge advocaat, de jury op briljante wijze weet te overtuigen van de onschuld van zijn cliënt. Het is duidelijk dat hem een grote toekomst wacht. Milton haalt hem naar New York, waar een riant appartement en een al even riant salaris op hem wacht. Twijfel wordt niet getolereerd, spijt hebben van iets bestaat niet. In Miltons wereld is er alleen plek voor winnaars, losers kent hij niet. Hij wordt neergezet als een weerzinwekkende patser, charismatisch en dominant, met een enorm ego en een totaal gebrek aan moraal. Wat mij betreft een beetje te weerzinwekkend, om nog te spreken van een spannende strijd. Je begrijpt niet waarom iemand zich laat manipuleren voor iemand die zo overduidelijk fout is. Victor Löw speelt de rol van Milton overigens uitstekend, met alle gulzigheid en bloeddorstigheid van een duivel van Faustiaanse proporties. En Waldemar Torenstra maakt een overtuigend personage van de ambitieuze Kevin, wiens morele grenzen langzaam maar zeker vervagen.
Ook de overige mannenrollen worden goed bezet, met Mike Reus die in een hilarische scène een maffiabaas neerzet, en Bas Keijzer in diverse rollen. De vrouwenrollen zijn wat minder interessant, maar dat ligt vooral aan het stuk. It's a man's man's world. Intussen sijpelen tussen de bedrijven door wel degelijk thema's uit de jaren negentig (nu niet minder actueel overigens), zoals de carrière van vrouwen, de spanning in relaties, de zucht naar meer geld en meer spullen en het zoeken naar een balans tussen werk en privé.
De setting is eenvoudig maar functioneel: enkele meubels die als bureau, als kastruimte dan wel als podium kunnen dienen, met op de achtergrond projecties van de zachtjes opwaaiende Amerikaanse vlag, de skyline van New York of een ruimte in het gerechtsgebouw.
De voorstelling is zonder meer spannend en goed opgebouwd. Wel is er een zekere disbalans: voor het eerste deel is veel plek ingeruimd, terwijl de omwenteling (wanneer het vertrouwen van Kevin in zijn baas afneemt) tot en met het fatale einde eigenlijk te snel gaat om helemaal te overtuigen. Al met al een typische voorstelling van Bos Theaterproducties: goed gespeeld, smaakvol en slim gemaakt.