Tijdens de persconferentie laten doorschemeren dat je huwelijk wankelt? Het werkt wel! Binnen de kortste keren staat RTL Boulevard voor de deur. Veel gratis publiciteit levert dat op en de kaartverkoop stijgt met sprongen: tadaaa! De nieuwe voorstelling van NUHR gaat over de commerciële glamourwereld, over de oppervlakkigheid van de media en het schaamteloos misbruik maken van free publicity. De wereld is in de ogen van NUHR vervallen tot louter schijn en vorm. Een tweede thema, onvermijdelijk bijna, is de ouder wordende jongere, want de mannen van NUHR zijn al vanaf 1987 samen en inmiddels (bijna) vijftigers.

Rode draad in Het werkt wel! is de reünie van een popbandje dat voor het eerst sinds twaalf jaar weer bij elkaar komt en alles in de strijd gooit om het succes van vroeger te evenaren. Relatieperikelen, plastische chirurgie, sex en drugs en rock en roll, schaamteloze ijdelheid, en zelfs een therapeutisch rondje 'onderlinge spanningen', alles wordt getoetst aan één criterium: of het werkt. De drie NURH-mannen, Joep van Deudekom, Viggo Waas en Peter Heerschop (bij elkaar per dag goed voor 250 sms'jes, 78 telefoontjes, 12 keer mail checken en 192 keer beantwoorden, nog even los van facebook en twitter), worden bij gestaan door Eddie B. Wahr en Kees van der Vooren (bij elkaar goed voor 84 jaar rock en roll).

Dat leidt tot een vrolijke, energieke voorstelling waar de levenslust en de zelfspot van afspat, al is het draadje, waar alles aan opgehangen wordt, flinterdun. Eigenlijk een beetje te dun want je zou verwachten dat in deze tijd waarin toch wel het een en ander aan de hand is, er hier en daar een wat kritischer geluid zou klinken. Slim dan wel weer dat ze elke kritiek bij voorbaat ontmantelen onder het motto: maar het werkt wel! Schijn en werkelijkheid worden flink door elkaar heen gemixt, want de mannen van NUHR lijken soms verdacht veel op hun personages.

Toch echt minder geslaagd is het terugkerende thema van de dood van Kees van der Vooren, die wordt voorgesteld als een soort Herman Brood die vergat van dat dak af te springen. Hij hoest en kucht en snuift en, al krijgt hij uitsluitend sterrenmix en biologische appelsap aangeboden, hij is al te ver heen. De scène waarin zijn overlijden wordt gevierd met veel vals sentiment, de vier makkers gebogen boven een witte kist waarop een enorme jeugdfoto van de overledene staat, gaat mij net te ver. Natuurlijk, de hysterie rondom de dood van bekende Nederlanders, kan je met recht parodiëren. Het werkt hier niet, omdat de vorm ten koste gaat van de inhoud. De kat bijt zichzelf in de staart. Ook met de lullige grapjes rond de onvermijdelijke midlife crisis wordt wel heel gemakkelijk gescoord. Al werkt het wel, de volgende keer toch graag weer iets dieper graven.