Onvervalst oud-Hollands repertoire klinkt door de speakers terwijl de toeschouwers hun plaats opzoeken; de ene helft van het publiek begint gezellig mee te deinen, anderen kijken enigszins verweesd rond. We gingen toch naar een toneelpremière?

Suver Nuver zorgt wel vaker voor verrassingen maar slaat ditmaal wel erg hard toe. De nieuwe voorstelling Triple Bill. Deel een: Liefde, is een potpourri van grijsgedraaide smartlappen, dubieuze blotebillenhumor en een ijdeltuiterige monoloog zonder enige zeggingskracht. Een dramatische lijn, die deze drie losse ingrediënten wellicht nog enige spanning zou kunnen verlenen, ontbreekt geheel en al.

De losse onderdelen zijn volgens het persbericht ontstaan op een van de zogenaamde SNOAH-avonden- Suver Nuver Ontvangt Aan Huis-, waar de drie leden van Suver Nuver in kleine kring hun 'persoonlijke fascinaties konden onderzoeken en uitwerken'. Zo wilde Peer van den Berg graag eens een mannetje nadoen door een snor onderaan zijn blote billen te plakken en er een pruik omheen te hangen. Reuze grappig, zo'n sprekende kont en vooral als er dan ook nog een slokje gedronken moet worden. Henk Zwart wilde kennelijk zijn zangtalent uitleven en presenteert zich samen met Ewout Eggink als een super lullig zingend duo. Van 'Ik heb eerbied voor jouw grijze haren' tot 'De glimlach van een kind', ons blijft niets bespaard. Natuurlijk, ze doen dat met een knipoog en ze zingen ook niet al te beroerd. De grote vraag is alleen: waarom? Als het een parodie op de lulligheid van de jaren zestig is, dan is zoiets al veel vaker en veel beter gedaan. Als het een poging is de oprechte schoonheid van de smartlap te bezingen, dan lijkt mij toch dat ze een ander medium moeten zoeken.

Wat wil Suver Nuver zeggen met deze verzameling samengeraapte invallen en flauwiteiten, naar eigen zeggen 'the best of...de SNOAH-voorstellingen'? Willen de acteurs het publiek aan het denken zetten over hoe flauw, hoe melig, hoe 'low culture' theater kan zijn? 'De grenzen oprekken van het genre', zoals dat dan heet. Maar die discussie hoeft niet meer te worden gevoerd, integendeel. Deze toeschouwer snakt ernaar om in het theater een tegenwicht te vinden op het debiliserende overaanbod van very low culture. Vorig jaar revancheerde Suver Nuver zich met het sterke Extase voor het ook al zo tenenkrommende King Arthur van 2004. Dit eerste deel van wat ook nog een trilogie moet worden, had beter in de beslotenheid van de SNOAH-werkplaats kunnen blijven.