Zwijgend komen de twee actrices op en beginnen met ernstige gezichten een dansje te maken. Eenvoudige passen, synchrone bewegingen, het gebaar van een lint doorknippen. Ze zijn gekleed in identieke mooie, witte pakken (gemaakt door Carly Everaert) , die perfect het ideaal van androgynie benaderen.

Regisseur Matin van Veldhuizen heeft duidelijk geen realistische aanpak voor ogen gehad bij Woolf & Bell, een stuk over de verhouding tussen de beroemde zusters Virginia Woolf en Vanessa Bell. Al bij het elkaar voorstellen, wisselen ze regelmatig van rol. Om beurten vertellen ze belangwekkende feiten uit het leven van Virginia en Vanessa.

De verhouding tussen de zusters vertoont een scala aan wijd uiteenlopende emoties: wederzijdse bewondering en inspiratie, maar ook jaloezie, haat en nijd. "Mijn zuster is zo levenslustig, zo uitbundig en stralend als een jonge God. Maar als het aankomt op intelligentie is ze natuurlijk geen partij", zegt Virginia zonder blikken of blozen. Vanessa voelde zich vergeleken met haar beroemde zuster in de schaduw staan, maar aan de andere kant was Virgina ook jaloers op het leven van Vanessa die volgens haar alles had: een echtgenoot, kinderen, haar werk, een minnaar, een huis in Frankrijk....

Het sterkst zijn de scènes waarin de regisseur gezocht heeft naar beelden om de symbiotische relatie tussen de twee zusters te verbeelden. Heel mooi is het bijvoorbeeld wanneer de actrices de uiteinden van een meterslange witte lap om zich heen wikkelen en heel langzaam naar elkaar toe rollen. Als ze elkaar bereiken, is de spanning erotisch geladen en het lijkt even of ze vrijen. Al gauw wordt dat stoeien, eerst nog wild en vrolijk, maar gaandeweg steeds furieuzer, alleen maar bezig om los te komen uit de wurggreep van de ander. Hartstocht en haat vloeien bijna zonder merkbare overgang in elkaar over. Behalve de beeldende scènes wordt er veel geciteerd uit de brieven die van Woolf & Bell bewaard zijn gebleven. Brieven die interessant genoeg zijn, maar die theatraal wat minder sterk werken.

Woolf & Bell is zeker geen typische vrouwenvoorstelling met een enorm hoog macramé-gehalte', zoals een van de actrices in het begin van de voorstelling met de nodige ironie suggereert. Het is een intelligent gemaakte voorstelling voor iedereen die geïnteresseerd is in het leven van Woolf & Bell of die zich weleens afgevraagd heeft wat hij/zij zou kiezen als je de keuze had uit de combinatie: ongelukkig en beroemd of toch liever wat minder bekend, maar gelukkig?