Twee stellen die al decennia met elkaar bevriend zijn en voor de 25e keer hun jaarlijkse wijnavondje organiseren; een vriend die er altijd bij was maar nu niet is uitgenodigd en dan plotseling toch opduikt; twee dames die nogal slecht blijken te matchen en de nodige huwelijksproblemen tussen gastheer en gastvrouw. Genoeg ingrediënten voor een toneelavond vol heerlijke verwikkelingen.

Gaandeweg blijkt het bovendien niet zomaar een jubileum van 25 jaar vriendschap en wijn drinken te zijn maar ook nog de dertigste verjaardag van zoon Olivier. Die al tien jaar dood is, omgekomen bij een tragisch ongeluk in Zuid-Amerika. Als dan ook nog de met een burn-out kampende dochter Evelien onverwacht thuiskomt, is alles en iedereen gereed voor een spelletje 'in vino veritas'.

De thrillerkomedie WIJNis een nieuwe toneeltekst van de Nederlandse cabaretier en schrijver Philip Walkate die eerder onder meerGouwe Ouwe (met Carry Tefsen, Trudy Labij en Ingeborg Elzevier) schreef. Net als in dat stuk weet Walkate in WIJN geen maat te houden. Hij gooit er zoveel ingrediënten in dat het gerecht nergens naar smaakt. Het is zeker geen thriller, al beweert de ondertitel 'Een thrillerkomedie' van wel, maar er is geen sprake van spanningsopbouw, een moord, verdachten of andere kenmerken van het genre. Komisch is het af en toe zeker maar de woordgrappen zijn vaak ook wel erg flauw en gezocht, en de geestig bedoelde plotwending aan het eind is niet erg overtuigend. WIJNis tegelijk teveel en te weinig: teveel potentiële plotlijnen die niet of slecht worden uitgewerkt, teveel clichés, teveel ongeloofwaardige motieven voor de personages om hun handelen te rechtvaardigen en te weinig diepgang. Het blijft allemaal erg aan de oppervlakte en wordt nergens echt schrijnend. Het voelt als een in elkaar gezet bouwwerk waar geen leven in geblazen wordt.

Dat is jammer want Hummelinck Stuurman heeft weer een geweldig stel acteurs bij elkaar gezet: Porgy Franssen als de welgestelde gastheer die de ene fles na de andere ontkurkt, Carine Crutzen als zijn echtgenote, een vrouw die zich niet gehoord voelt, bijvoorbeeld omdat haar man na al die jaren nog steeds niet weet dat ze eigenlijk alleen van bourgogne houdt, Renée Fokker als de rationele wetenschapper die minachting voelt voor vrouwen zoals Charlotte die thuis blijven voor de kinderen, Evert van der Meulen als de weinig succesvolle schrijver, Vincent Croiset als de kunstenaarsvriend en Randy Fokke als dochter Evelien. Ze slagen er lang in om er, ondanks de dunne verhaallijn en de geringe geloofwaardigheid van hun personages, toch een onderhoudende toneelavond van te maken. Maar uiteindelijk komen ze in een emotionele achtbaan terecht waarin niet alleen de personages maar ook de schrijver de weg is kwijtgeraakt.