Wie een fijne toneelbewerking van de film Amadeus, over Wolfgang Amadeus Mozart, verwacht, komt bedrogen uit. Romantisch spel met poedersuiker en hofdans, dat staat ver af van de speelstijl van zowel De Warme Winkel als Nieuw West. Aan het eind worden de pruiken nog heel even opgezet voor een komische achtervolgingsscène, met veel pies- en poephumor, en natuurlijk het beroemde lachje van hoofdrolspeler Tom Hulce uit de film Amadeus van Miloš Forman uit 1984. Maar deze voorstelling gaat voor het grootste deel over het maakproces zelf en over de verschillen in speelstijl tussen de beide acteurs. Marien Jongewaard en Vincent Rietveld zijn representanten van een andere speelstijl, een andere generatie ook. En de voorstelling gaat over de noodzaak om theater te maken en over de functie die kunst speelt in de maatschappij.
Op alle mogelijke manieren wordt het verschil tussen de beroemde Wolfgang Amadeus Mozart en zijn tijdgenoot Antonio Salieri tegen het gelicht gehouden en vergeleken met hun eigen kunstenaarschap. Marien Jongewaard is de voorman van Nieuw-West, vanaf de jaren tachtig bekend om haar autonome stijl, dichtbij de punk, rauw en compromisloos theater. Vincent Rietveld is de jongere collega, voorman van De Warme Winkel, een vrolijk-anarchistische theatergroep met een grote liefde voor geschiedenis, gecombineerd met een fascinatie voor de eigen tijd.
Ze staan op toneel samen met de broers Bram en Jasper Stadhouders, gitaristen die zowel goed zijn in free jazz als in noise muziek. Ze zorgen voor intense muziek, van hard en punky tot melodieus en zacht-zwevend mysterieus. Bovendien spelen ze ook mee: ze interviewen de beide acteurs over hun speelstijl, bemiddelen als er ruzie dreigt en beantwoorden ook vragen over hun eigen loopbaan. De voorstelling bestaat uit een mengeling van interviews, muziek en (voortdurend onderbroken) speelscènes. Het begint met een radio-interview met de filosoof Adorno die veel publiceerde over avant garde muziek en een aanhanger is van kunst waarin radicaal wordt gestreefd naar authenticiteit.
De voornaamste rode draad is het verhaal van twee verschillende typen kunstenaars, die allebei de muze dienen, de een vanuit bescheidenheid en hard werken, de ander vanuit brutaliteit en een zucht naar vrijheid. Mozart en Salieri: een duel van de autonome kunstenaar tegenover de culturele ondernemer. Van het ijverige, altijd oplettende en brave studiehoofd tegenover het genie dat flierefluitend naar onbereikbare hoogten zweeft. Van de rationele Salieri tegenover de luchthartige, ogenschijnlijk oppervlakkige Mozart, die zijn inspiratie uit de lucht plukt, zonder merkbare inspanning. Onuitstaanbaar natuurlijk!
Amadeus is een rommelige voorstelling, waar best wat strenger in gesnoeid had mogen worden.Bijzonder is vooral de muziek van de gebroeders Stadhouders en een paar geestige scènes. Al te lang zijn de interviews die best onderhoudend zijn maar te lang duren en te weinig toevoegen.