Eindeloos strekt de hal zich uit. In het midden van de enorme fabriek ergens in Amsterdam-Noord is een tribune gebouwd; daarvoor is wit zand neergelegd in een vierkant, als in een arena. Twee eenvoudige stoelen, een bandrecorder en een paar lampen vormen de enige attributen. De geïndustrialiseerde omgeving versterkt het gevoel van desolate eenzaamheid en troosteloosheid. Als het stuk begint, staat de actrice op een stoel, de benen enigszins slap, de armen uitgespreid, een felle lamp achter haar; een kruising tussen een Jezusfiguur en een marionet. Het stuk 4.48 Psychosisvan Sarah Kane is het meeslepende relaas van een jonge vrouw die heeft besloten een einde te maken aan haar leven. De titel refereert aan het uur dat ze elke dag wakker wordt. Ze heeft besloten dat het vandaag om 4.48 uur afgelopen zal zijn. Haar leven is een litanie geworden van terugkerende en steeds erger wordende psychoses, van onafzienbare lijsten met medicatie, van anorexia en zelfmutilatie en van eindeloze gesprekken met goedbedoelende psychiaters en hulpverleners. Sarah Kane heeft zichzelf overigens van het leven beroofd niet lang na het schrijven van dit stuk, nog maar 28 jaar oud. Het is een heftige, suggestieve en expressionistische tekst, eerder poëzie dan toneel. Een monoloog vol kreten en flarden, nachtelijke hersenspinsels en zich eindeloos herhalende gedachtenstromen. Afgewisseld met op band opgenomen gesprekken met haar psychiater (als ik me niet ernstig vergis de stem van Jacob Derwig, van de televisieserie In therapie). Daarnaast speelt de actrice Wendell Jaspers vaak een soort dubbelrollen: ze communiceert bijvoorbeeld met een denkbeeldige hulpverlener en schakelt dan razendsnel van de een naar de ander: van de van goede bedoelingen overstromende psycholoog naar de door wanhoop en levensangst bevangen hoofdpersoon. Daarnaast heeft Thibaud Delpeut, de regisseur, speciaal voor deze voorstelling muziek gecomponeerd: dreigende muziek vol echo's, galmeffecten en andere geluiden. Sterke effecten die een theatrale vorm geven aan de tekst; twee verschillende harmonieën die soms met elkaar samenvallen, dan weer haaks op elkaar staan in dreigende disharmonie.

Ondanks de inktzwarte thematiek is Delpeut erin geslaagd om ook humor en een zekere lichtheid in de voorstelling te brengen. De zoektocht naar de liefde staat centraal en Jaspers slaagt erin ook ontroering te wekken. Heel geestig en ook schrijnend zijn de scènes waarin zij de hulpverleners nadoet. Al eerder maakte Delpeut een voorstelling naar werk van Sarah Kane, de succesvolle productie Blasted. 4.48 Psychosis is eenduidiger en simpeler kwa vorm, en zeker ook dankzij de fenomenale rol van Wendell Jaspers misschien nog wel sterker. Al zijn beide stukken in zekere zin te zien als een pleidooi voor de kracht van de liefde.