Niemand kan zo mooi zielig kijken als Wigbolt Kruijver. Hoewel de andere twee mannen er ook wat van kunnen in De Drie Verdrietige, Eenzame Mannen, de nieuwe voorstelling van Toneelgroep Het Volk. Het is een voorstelling waarin Het Volk teruggrijpt naar de roots van het gezelschap, het uitdrukking geven aan het mannelijk onvermogen in al zijn facetten. De voorstelling roept herinneringen op aan de trilogie Blauwdruk, Kaaljakkers en Het laatste kievitsei, waarmee Het Volk zich definitief een eigen plek verwierf in het toneelbestel, begin jaren negentig ook uitgezonden door de VPRO. In alle mogelijke variaties heeft het gezelschap zich de afgelopen (bijna 35!) jaar beziggehouden met de 'gewone man', zeg maar de Henk van Henk en Ingrid. De vaste makers, Bert Bunschoten en de broers Joep en Wigbolt Kruijver, zijn meesters in een een heel eigen stijl van (quasi-) literair volkstoneel. Meestal maken ze hun voorstellingen zelf, samen met de vaste regisseur Aike Dirkzwager. Na een aantal uitstapjes, waarin zij met gastacteurs werkten, is De Drie Verdrietige, Eenzame Mannenweer een voorstelling die teruggaat naar de altijd inspirerende bron. De titel zegt het al: dit keer ligt het er dik bovenop. De lulligheid wordt ten top gevoerd onder het motto: het kan altijd nog erger.

De drie hoofdpersonen ontmoeten elkaar op oudejaarsavond, nadat de een (Stengel) een advertentie heeft gezet om de avond 'gezellig' door te brengen met lotgenoten. Hij schrijft gedichten die even hilarisch als treurig zijn, een kruising van Nicolaas Beets en André Hazes, gelardeerd met een toefje onvervalste erotica. Op bezoek komen Koek en de Vries. Koek suggereert aanvankelijk een drukke baan en een al even druk gezinsleven te hebben, maar blijkt een dakloze zwerver die zijn dagen slijt met het bijwonen van begrafenissen en crematoria. Daar luisteren de mensen tenminste naar hem als hij steevast zijn vaste toespraak houdt: 'Het is vandaag een droevige dag.' En de koffie en cake – een enkele keer een borreltje toe- zijn gratis. De Vries heeft ooit 'bijna' een vriendin gekregen, maar na eerst een nacht op proef met elkaar te hebben doorgebracht, is zij, om redenen die verder niet expliciet worden gemaakt, uit zijn leven verdwenen. De smartelijke uitdrukking op het gezicht van de Vries, een mooie rol van Wigbolt Kruijver, zegt genoeg. Opvallend en veelzeggend is overigens de hilariteit in de zaal wanneer hij heel onschuldig vertelt zijn jeugd te hebben doorgebracht op het jongensinternaat van de Broeders van de Liefde. Een open doekje krijgt de Vries wanneer hij de gruwelen van de tupperwareparty uit de doeken doet. De Drie Verdrietige, Eenzame Mannen is misschien wel de meest zwarte voorstelling in het rijke oeuvre van Het Volk, maar ook een van de betere. De humor wordt subtiel gedoseerd, er wordt ingehouden geacteerd en daarmee is deze nieuwe Volkvoorstelling niet alleen bij tijd en wijle hilarisch, maar ook schrijnend en ontroerend.