Als het feest eigenlijk allang voorbij is, kun je soms toch nog ontzettende trek hebben om nog even door te gaan. Nadorst heet dat fenomeen, de behoefte om na overmatig gebruik van alcohol de feestvreugde, bijna tegen beter weten in, nog even vast te houden.

In de solo die Jim van der Woude maakte onder de titel Nadorst, speelt hij de rol van Ben, een voormalig variete-artiest, voor wie het feest eigenlijk allang voorbij is, maar die van geen ophouden weet. Af en toe probeert hij nog eens een kunstje van vroeger, om zich daarna weer over te geven aan zijn eenzame bestaan. Een van de meest geestige scenes is wanneer hij na gedane arbeid tevreden een banaan op gaat zitten peuzelen, intussen ongegeneerd krabbend en schurkend aan zijn blote kont. Jim van der Woude heeft zijn ogen goed de kost gegeven in Artis.

Hij is een meester in het absurde. Hilarisch is zijn poging om een emmer te bemachtigen bovenop een hoge kast, waar hij met de meest krankzinnige, acrobatische toeren een onmogelijke act van maakt. Pure slapstick. Met de meest eenvoudige middelen weet hij spanning op te roepen.

Ontroerend is het wanneer hij tegen de radio begint te praten over hoe blij hij vaak is met kleine dingen, met zijn brilletje, met zijn ovenwant. Met zijn unieke mimiek en motoriek weet hij van vrijwel elke scene wel iets te maken.

De rode draad in Nadorst is niet erg stevig en niet alle scenes zijn even geslaagd. Desondanks zorgt Jim van der Woude met zijn enorme, droogkomische talent voor enkele hilarische hoogtepunten.