Zij scheert haar benen, hij trimt zijn neushaar. Allebei in ondergoed, met een ruimvallende kimono eroverheen. Het is een merkwaardig duo, Naomi Velissariou en Gillis Biesheuvel. Zij, een Vlaams-Griekse theatermaker die bij Frascati Producties verschillende voorstellingen maakte over identiteit en als actrice onder andere furore maakte met The truth about Kate; hij als acteur verbonden aan Dood Paard, een gezelschap dat collectief werkt en theater maakt dat ergens over gáát.

Samen maken ze nu de voorstelling Q & A,gebaseerd op een tekst van Rik van den Bos, die zo langzamerhand Rob de Graaf naar de kroon steekt als het gaat om hoge productiviteit, maar die gelukkig ook altijd mooie teksten levert. In dit geval is het een merkwaardig duet, een soort pingpongspel waarbij de man steeds andere gedaanten aanneemt en de vrouw steeds Naomi is en blijft.

In de wijdlopige proloog oreert hij als een verre afgezant van het Griekse koor, met een poëtische bespiegeling. Aan de hand van het verhaal van de godenzonen Phobos en Deimos (Angst en Paniek) voorspelt hij de ondergang van de beschaving van de 'Bataven-kinderen': "Feestend tot de melatonine hen bijkans uit de oren spoot..."; later is hij een taxichauffeur en een indringer in het huis van de alleenwonende jonge vrouw. Zij heeft promotie gedaan en heeft het 'drukdrukdruk', maar ze maakt zich vooral zorgen over het feit dat ze niks heeft om aan te trekken als ze naar een feest gaat. Een typisch geval van yup: verslaafd aan de bevrediging van haar materiële behoeftes en vermoeid als het gaat over complexe maatschappelijke vraagstukken. "Ik word gek van (..) alle duurzame, biologische, fairtrade, slaafvrije charity stapjes waarbij elke keer blijkt dat je niets anders gedaan hebt dan een moderne aflaat kopen...".

Aan het slot zie je een apocalyptisch aandoende scène: harde muziek, een web van laserstralen dat de twee spelers steeds verder insluit. Maar waar het nu precies over gaat? Is het een verhaal met een moraal? Een waarschuwing? Het gaat in elk geval over herkenbare gevoelens: over (het gebrek aan) identiteit, over angst, schuld, verantwoordelijkheid en de relativiteit van winst en verlies. Over onbevangenheid die verdwijnt en omslaat in blinde paniek, om de overgang tussen het gevoel van onoverwinnelijk te zijn en het besef van ultieme kwetsbaarheid. Hij is een aanklager, zij een symbool van leeg materialisme. Q&A stelt vooral veel vragen maar geeft geen antwoorden.