Wie de voorstellingen van Ivo van Hove bij het Zuidelijk Toneel de afgelopen jaren heeft gevolgd, zal niet verbaasd staan over de openingsvoorstelling The massacre at Paris, waarmee hij zijn visitekaartje afgeeft als nieuw artistiek leider van Toneelgroep Amsterdam. Een strakke, consequent doorgevoerde vormgeving, bijzondere aandacht voor de muzikaliteit en een een regieconcept dat de acteurs dwingende beperkingen oplegt, vormen ook hier de belangrijkste ingrediënten.

In The massacre at Paris is de vormgeving overheersender dan ooit, vooral door de exuberante kostuums van mode-ontwerper Walter van Beirendonck. Hij heeft de vijandige kampen van protestanten en katholieken duidelijk voorzien van een eigen signatuur, door de keuze voor respectievelijk zwarte, sobere en kleurrijke kostuums. De ronde vorm overheerst op het toneel door de dominante aanwezigheid van een viertal grote bollen en is ook terug te vinden in het bommetje dat flyer en affiche siert. De ronde vorm symboliseert zowel leven (de zwangere buik) als dood en in The massacre at Paris liggen leven en dood dicht bij elkaar.

Het decor wordt behalve door die glanzende bollen gedomineerd door een woud van kerkklokken en touwen. Harry de Wit tekent voor het muzikale concept dat opgezet is als een requiem. The massacre at Paris (1591) van Christopher Marlowe beschrijft immers een gruwelijke episode uit de Franse geschiedenis. Middenin de fanatieke godsdienstoorlogen tussen protestanten en katholieken vindt een koelbloedige moordpartij plaats tijdens de zogenaamde Bartholomeusnacht. Duizenden Hugenoten (de Franse protestanten) worden die nacht vermoord in naam van het katholieke geloof. Aanvoerder is de hertog Guise, een neef van de Franse koning, een katholieke schurk van het zuiverste water, meesterlijk vilein gespeeld door Titus Muizelaar. Hij wordt gesteund door de koningin-moeder, Catherine de Medici, die niet schroomt haar eigen kinderen te offeren als de zucht naar macht dat gebiedt.

Marlowe's oorspronkelijke stuk, dat slechts fragmentarisch is overgeleverd, is zeer vrij bewerkt door Hafid Bouazza. Hij schreef een uiterst poëtische tekst, niet heel makkelijk toegankelijk, maar overrompelend door de rijkdom aan beelden, metaforen en verwijzingen. Behalve een stuk over machtswellust en oorlogsgeweld is het ook een verhaal over mislukte huwelijken, kapotte familieverbanden en vrienden die elkaar verraden. Een gitzwart stuk dat door van Hove overrompelend wordt vormgegeven. De acteurs slagen grotendeels in de moeilijke opgave om hun personages tot leven te brengen in zo'n overgestileerde setting. Titus Muizelaar blinkt uit als de vleesgeworden Jezuïet, terwijl hij toch in zijn strakke oranje pak aanvankelijk vooral doet denken aan een van de Teletubbies. Lineke Rijxman heeft een prachtige rol als de vrouw van Guise, onbevredigd tot op het bot en vol rancune naar haar machtswellustige echtgenoot. The massacre at Paris is tot in alle details doordacht en onontkoombaar.