Oorverdovende muziek van Jimi Hendrix schalt door de zaal. Het publiek krijgt bij de entree de keuze tussen een (limonadeglas vol) witte wijn of jenever. Aan een lange tafel zitten de acteurs. De acteurs?
Geëscorteerd door aan de ene kant filmmaker Cyrus Frisch en aan de andere kant Marien Jongewaard, theatermaker van Nieuw West, zitten daar aan het laatste avondmaal - bami van de afhaalchinees- Nico, Peter, Chiquita en Achmed. Nico is alcoholist en doet niets liever dan masturberen in het openbaar, Peter heeft een bindweefsel-aandoening en komt slecht uit zijn woorden, Chiquita is te ziek om aan tafel te blijven zitten en ligt het grootste deel van de voorstelling met haar vermagerde lijf voor pampus op een matrasje en Achmed is spastisch, zit in een rolstoel en is verslaafd aan heroïne.
Frisch ontmoette hen een aantal jaren geleden op straat en volgt hen sindsdien met zijn camera. Gedurende de voorstelling worden filmfragmenten vertoond: direct, rauw en confronterend door de cameravoering die hen voortdurend van heel nabij registreert. Door de filmbeelden ga je op een andere manier kijken naar die vier mensen die live op het toneel alleen maar verloedering en wanhoop uitstralen: zichtbaar wordt dat Cyrus Frisch hun levens met enig mededogen, zelfs met liefde wil tonen. Marien Jongewaard neemt als Jezus of als Liefhebber (de Liefhebber uit Gerardjan Rijnders' gelijknamige stuk over een toneelcriticus die de realiteit totaal uit het oog heeft verloren?) de begin- en eindmonoloog voor zijn rekening. Met zijn gezwollen, bombastische taalgebruik slaat hij de gehandicapten en de junks om de oren en beschrijft hij de deprimerende toestand waarin Zijn Wereld terecht is gekomen. Intussen heeft Nico zijn lid in volle glorie te voorschijn getoverd en rijdt Achmed, die verreweg over de meeste veerkracht en humor blijkt te beschikken, rondjes in zijn rolstoel, het publiek waarschuwend dat Marien in zijn rol van Jezus "nog wel 45 jaar door blijft ouwehoeren."
De voorstelling heeft veel stof doen opwaaien en werd vorige week in Amsterdam gevolgd door een debat dat meer leek op Jezus/Liefhebber deel 2 dan op een zinvolle discussie. Wat willen jullie nou toch eigenlijk bereiken, schreeuwde iemand uit het publiek wanhopig temidden van de meest chaotische taferelen. Veel sterker nog dan de Holland-Festivalproductie Giulio Caesare, waarin het gebruik maken van uitgeteerde anorexia-meisjes al de nodige vraagtekens opriep, is Jezus/Liefhebber een vorm van reality-toneel die meer weg heeft van 'aapjes kijken'. De werkelijkheid wint het in deze voorstelling absoluut van het theater.