Is ze echt of toch niet? Als ze binnen wordt gesjouwd, ben je er aanvankelijk zeker van dat het een etalagepop is: zo glazig kijkt ze uit haar ogen, zo moeizaam laat ze haar armen of benen buigen. Met haar rode pruik en haar knalgele kleren kan ze zo in de Vogue. Zij is de verrassende troef in de nieuwe voorstelling van Jakop Ahlbom, Lebensraum, geïnspireerd door de slapstickfilms van Buster Keaton. Net als in Keatons Scarecrow is in Lebensraum het uitgangspunt een kleine kamer, die gedeeld wordt door twee mannen.

Ze zijn wit geschminkt, strak gekamd en gekleed in identieke zwarte pakken, de twee mannen die 's ochtends uit bed komen rollen (letterlijk!). Het aantrekken van sokken en schoenen en het klaarzetten van het ontbijt geschiedt volgens vaste rituelen. Dankzij het ingenieuze decor van Douwe Hibma en Jakop Ahlbom vallen we van de ene verrassing in de andere. Alles is multifunctioneel: het bed is een piano en de boekenkast doet ook dienst als ijskast. Met katrollen, tegengewichten en virtuoze acts is het klaarzetten van de ontbijtspullen een mirakel van evenwichtskunst. Net als in de films van Buster Keaton wordt er niet gesproken en zijn de witgeschminkte gezichten van de acteurs volstrekt uitdrukkingsloos. Anders dan de pianomuziek die de stomme films uit de jaren 20 van de vorige eeuw begeleidde, zorgen nu twee muzikanten van de band Alamo Race Track, met wie Ahlbom al eerder succesvol samenwerkte, voor de soundtrack. Ze maken ook deel uit van de voorstelling: in de openingsscène lijken ze zelfs deel uit te maken van het gestreepte behang, met de rug naar het publiek toe in identieke streepjespakken.

Ondanks de volmaakt uitgevoerde slapsticktrucs is het niet alleen maar lachen, gillen, brullen. Alhbom creëert in al zijn stukken een gevoel van vervreemding, een tikje surreëel onbehagen. Vooral wanneer de etalagepop tevoorschijn is gehaald, ontspint zich een verwarrend duel: een strijd tussen de mannelijke behoefte aan vrouwelijke warmte en die aan iemand die de vloer dweilt. Gaandeweg dreigen de mannen de macht kwijt te raken. Dat leidt tot nog veel meer geestige scènes waarin het behoorlijk uit de hand loopt met de tot leven gewekte vrouw. Bijzonder knap mimetheater, met een glansrol voor Silke Hundertmark. Curieus genoeg is dit overigens de tweede voorstelling waarin het gaat over een etalagepop die tot leven komt, na De vriendin van Harry van Golden Palace. De pop, aanvankelijk een projectiescherm van mannenfantasieën, neemt in beide voorstellingen het heft in eigen hand. De mannen hebben het nakijken.