Vrijwel de hele voorstelling staan ze gezusterlijk naast elkaar, alle vier op een rij. Onder hun identieke pakken, licht colbert, grijze streepjesbroek, dragen ze iets roods dat subtiel de verschillen prijsgeeft. Lies, de jongste, heeft een naveltruitje aan met uitbundige witte bollen, Marie een katoenen vestje, Martha een modieus overhemd en Vera, de oudste zus, een degelijke trui.

4 zusters, gespeeld door De Tijd, is geïnspireerd op een fotoboek, The Brown Sisters, van de Amerikaanse fotograaf Nicholas Nixon. Gedurende vijfentwintig jaar, van 1975 tot en met 1999, maakte hij jaarlijks een foto van zijn vrouw en haar drie zusters. Op basis van dit gegeven schreef Tijd-dramaturge Claire Swyzen een fictieve tekst, mede op basis van gesprekken met de vier actrices, net als regisseur Lucas Vandervost veertigers.

Het is een mooie, sobere maar indringende voorstelling geworden die begint in het heden en waarin als het ware wordt teruggebladerd in het familiealbum. Langzaam maar zeker kom je meer te weten over de verhouding tussen de vier zusters, over het milieu waarin ze zijn geboren, over de geschiedenis en over de generatieverschillen. In 1968 was Lies vijf en gefascineerd door haar grote zussen, al begreep ze niks van de anti-bourgeoisleuzen van oudste zus Vera. Gemeenschappelijk zijn de songteksten uit de jaren zeventig waarvan er een aantal te horen is. Telkens zingt een van de zusters solo en fungeren de anderen als achtergrondkoor.

Ontroerend is het wanneer ze herinneringen ophalen aan de dood van hun vader bij het leeghalen van het ouderlijk huis of wanneer ze briefjes vinden die plotseling een nieuw licht werpen op hun moeder. Confronterend wanneer bij Marie borstkanker wordt ontdekt en ze samen een reisje maken naar Venetië. En conflictueus wanneer Martha een verhouding begint met de man van Vera.

Door het lichte en fragmentarische karakter wordt de voorstelling nergens zwaar. Aan het eind wordt verwezen naar Tsjechov wiens drie zusters alsmaar niet in Moskou belandden. Deze zusters staan honderd jaar later ook nog steeds in de verkeerde rij of in de file. Door de alledaagse banaliteiten, die nu eenmaal een groot deel van het leven uitmaken, te vermengen met dramatische gebeurtenissen, wordt een subtiel portret geschetst van de vier zusters en daarmee van een periode.