Wat is toch de aantrekkingskracht van 'the dark side of life?' In de Weken van de Waanzin laat het Ro Theater zich inspireren door alles wat 'anders' is. Waanzin, angst, verslaving, de achterkant van de rede. Vijf voorstellingen zijn er geprogrammeerd, waarvan enkele zich nog in de try-outfase bevinden. Op één avond kan je er maximaal drie achter elkaar bekijken
In Roos, of liefde is niet genoeg is die aantrekkingskracht groter dan wat dan ook. Het is een voorstelling van de jonge regisseur Sarah Moeremans, op basis van een tekst van Armin Petras. Het stuk gaat over Gina, mooi gespeeld door Hannah van Lunteren, een tikje hysterisch type, onder de dope, tegelijk verlegen en uitdagend, met haar zwarte kousen vol ladders en haar sexy kleren. Ze raakt zwanger van Ed, een rockmuzikant met wie ze een moeizame knipperlichtrelatie heeft. Hij verdwijnt tien jaar in een psychiatrische inrichting nadat hij een man die met zijn handen niet van Gina af kon blijven, voor zijn leven lam geslagen heeft. In de tussentijd heeft Gina een nieuw leven opgebouwd: gered uit de sloppenwijk door Johan, een geslaagde zakenman. Mooi huis, lieve man en kinderen, een goede opleiding en geld genoeg. Toch, zodra Ed vrij is en bij haar aanklopt, is ze verloren. Fatale liefde, zelfdestructieve krachten, de aantrekkingskracht van de donkere kant. De voorstelling heeft veel vaart, is laagdrempelig en, al zijn de overgangen soms wel erg abrupt, is spannend om naar te kijken.
Jetse Batelaan is bekend geworden met bijna tekstloze voorstellingen maar regisseert nu twee stukken van de Duitse schrijfster Dea Loher. is een ultrakort stuk (20 minuten), een poëtische voorstelling waarin we een vrouw zien die haar eigen schaduw toespreekt. Mooi vormgegeven: in een golvend wit doek is een rond gat uitgespaard waaruit het hoofd van actrice Sylvia Poorta steekt. Jacqueline Blom bedekt met haar schaduw precies het gat in de wand. Zij speelt de rol van Hannelore, de vrouw van de Duitse ex-bondskanselier Helmut Kohl, een vrouw die leed aan een zeldzame lichtallergie. In korte snapshots zien we Blom, sjiek gekleed met witte handschoenen en een wit hoedje, waaronder een zonnebril haar ogen bedekt. Een hallucinerend beeld van duister en eenzaamheid.
De uitsmijter is Taranta, waarin muzikant Beppe Costa met drie actrices op zoek gaat naar de Tarantella, een Italiaanse dans, die genoemd is naar de tarantula-spin waarvan de beet alleen genezen zou kunnen worden door woeste dansen. In de praktijk was het vooral een manier voor vrouwen om eindelijk eens los te kunnen gaan. Sylvia Poorta laat rollend op de grond vooral de hysterie zien, de andere actrices vertellen over het leven van de Italiaanse vrouwen en we zien korrelige historische zwart-wit beelden op scherm.
Al met al een interessante manier om verschillende korte voorstellingen rond een thema te laten zien. En voor wie is de achterkant van de dingen nu niet aantrekkelijk?