Ribbenkast Ritme begint met de ontknoping: de spookrijder rijdt met 160 kilometer per uur regelrecht op het publiek af. "U kunt mij niet vermijden", klinkt het onheilspellend. Net op tijd voor een al te realistische botsing wordt de klok stopgezet en keren wij terug in de tijd.
De nieuwe voorstelling van Alex d'Electrique speelt zich af in de zwaarbewaakte ambassade in Soedan. Een krankzinnig verhaal is het, vol onnavolgbare wendingen en bizarre conversaties. "Een epileptisch conversatiestuk" noemt schrijver Ko van den Bosch het zelf en inderdaad, de manier van spreken heeft iets van schuimbekken en stuiptrekken weg. De personages communiceren niet met elkaar, ze spugen om beurten woorden uit. Ze zijn grotesk, uitvergroot als stripfiguren, maar desondanks hebben ze een ontroerend soort eigenheid. Aat Ceelen is meesterlijk als de ambassadeur en onnavolgbaar cynisch. Met zijn kreukerige voorkomendheid houdt hij het perfecte midden tussen de onschendbare diplomaat en de gevoelige alcoholist, die hij vooral is. Zijn echtgenote Wendy is ervan overtuigd dat ze een actrice is en een rol speelt, waardoor het publiek voortdurend wordt herinnerd aan het feit dat we hier inderdaad naar een toneelstuk zitten te kijken. Hun zoon Greg is borstelverkoper geworden en beantwoordt in geen enkel opzicht aan de hoopvolle verwachtingen van zijn ouders. Het gezelschap wordt gecompleteerd door Harry, militair attaché, gespeeld door Martin Hofstra die met zijn mime-achtergrond zorgt voor spectaculair jongleerwerk, onder andere met de nodige drankflessen.
Alex d'Electrique heeft naam gemaakt met 'stomend en zwetend' totaaltheater. In deze nieuwe voorstelling wordt opnieuw met spectaculaire en geestige visuele acts gewerkt, al zijn die veel meer ondergeschikt gemaakt aan de voorstelling en minder dan vroeger doel an sich. In Ribbenkast Ritme is Ko van den Bosch er in geslaagd om grote thema's als het onvermogen tot communiceren, de politieke onmacht te integreren in een intelligente tekst waar voortdurend om te lachen valt.
Zeker wanneer het contact met het moederland' wordt verbroken, komt de ambassade in een absoluut vacuüm terecht. Buiten is de bedreigende buitenwereld van vluchtelingen en Soedanezen; binnen brengt men de tijd door met het kijken naar televisiebeelden van de landing van de eerste mens op de maan. Het wordt de grootste gebeurtenis van de eeuw genoemd, maar urenlang zie je niets anders dan een raket door de ruimte zoeven: een fraaie illustratie van de paradoxale en vrij hopeloze situatie waarin het gezelschap zich bevindt. In het slotbeeld probeert de ambassadeur te vluchten in zijn dienst-Mercedes: dreigend zoeven de autolampen op het publiek af.