Tijdens de uitzendingen van de Lucy-show daalde het waterverbruik in de Verenigde Staten drastisch en vond er amper nog telefoonverkeer plaats. Miljoenen Amerikanen smulden van de huiselijke twisten van Ricky en Lucy Ricardo. Lucille Ball- Lucy- maakte het populaire programma samen met de Cubaan Desi Arnaz, die ook in werkelijkheid haar partner was. Gaandeweg raakt het duo steeds meer verstrikt in de discrepantie tussen privé en werk. Terwijl Ricky en Lucy elkaar overdag tijdens de opname omhelsden, tekenden Lucille en Desi 's avonds de scheidingspapieren. Wat is echt en wat is illusie? Dat is het uitgangspunt voor het stuk dat Jeroen van den Berg schreef en regisseerde over het tweetal: DesiLucy. De woordspeling met desillusie ligt voor de hand en aan het eind van het stuk zijn er niet al te veel illusies meer over. We hebben dan wel een heel geestige voorstelling gezien, met vaart en humor en met een zwart randje, want een vrolijk wereldbeeld, dat was ook in de jaren vijftig geen gemeengoed. ''Je moet niet gewoon willen zijn. Gewone mensen zijn doodongelukkig'', zegt de producent (een heerlijk cynische rol van Frans de Wit), als hij probeert Lucy met haar lot te verzoenen: Jeroen van den Berg heeft aan de complexe relatie tussen werkelijkheid en fictie nog wat lagen toegevoegd. Zo zien wij een schrijver en zijn assistente het levensverhaal van Desi en Lucy optikken, terwijl zij af en toe ook ingrijpen (zoals in Ober van Alex van Warmerdam); we tuimelen van heden naar verleden en weer terug; we schakelen van de televisiestudio naar de huiskamer of andersom; af en toe is er een alziende verteller of een regisseur die het heft in handen neemt; er wordt gedanst en gezongen, de stijl varieert van slapstick naar onvervalste ironie, kortom: DesiLucy is behoorlijk gelaagd en onttrekt zich aan elke poging er een noemer aan te geven. Het is een soort docudrama, gebaseerd op biografische gegevens, maar ook een revue-achtige voorstelling, met aanstekelijke zang en dans. Trudy Klever heeft aanvankelijk wat moeite om te overtuigen als Lucy, maar groeit in haar rol en Hans Thissen is voortreffelijk op dreef als de gewiekste zakenman Desi. Frans de Wit en Nartan Meerlo spelen prima bijrollen. Ondanks de voortdurende wisseling van perspectief, tijd en lokatie, heeft de voorstelling vaart en zit vol grappige vondsten waarin personages vanuit de ene laag reageren op iets wat daarbuiten gebeurt. Echt diep gaat het allemaal niet, maar DesiLucy is knap gemaakt. Luchthartig wordt gespeeld met een fenomeen uit de beginjaren van de televisiecultuur, met clichés, Hollywood-romantiek en met de spanning tussen werkelijkheid en fictie.