Het is allemaal de schuld van de pil. Teveel oestrogeen in ons drinkwater verpest het milieu en zorgt ervoor dat mannen de weg kwijt raken. Vrouwelijke vetvorming op de mannenheupen, sperma dat kwalitatief achteruit holt en all over een gebrek aan testosteron: een identiteitscrisis voor de man. Is het toeval dat de première van Echte mannen, echte vrouwen valt op de dag dat Eurlings en Bos hun politieke ambities terzijde schuiven, om meer tijd voor een privéleven te hebben?
Golden Palace heeft ditmaal het verschil tussen man en vrouw als thema voor hun nieuwe voorstelling gekozen. Het gezelschap heeft furore gemaakt met vaak heel geestige voorstellingen (Mannenschool, SiSiSi, Balieleed) , waarin fysiek spel
wordt gecombineerd met een prettig soort absurdisme en gelardeerd met dans, muziek en fraaie zang.
Helaas stelt Echte mannen, echte vrouwen in alle opzichten teleur. De voorstelling speelt zich af in een soort zijruimte van een grote feestzaal. Flarden carnavalshits van het ergste soort komen voorbij gewaaid, telkens als de ober de deur opent om een nieuw vat bier aan te slepen. Eenzaam zit een oudere juffrouw in geruite plooirok gevoelige melodietjes te spelen op een elektrische piano. Zo nu en dan komen er gasten uit de feestzaal langs, de mannen dronken en agressief, de vrouwen aangeschoten en giechelend. Totdat een van de mannen konijnenoortjes opzet en zich bijzonder thuis blijkt te voelen in zijn rol als konijn, bijgestaan door de fraai improviserende juffrouw op de piano. Ontroerend hoe hij rond hupst en verschrikt wegduikt als een van de gasten van het feest langsloopt. Op zich genoeg elementen om iets theatraals van te maken, maar de voorstelling ontspoort al snel. Veel te lang duren de meeste scènes en er gebeurt, behalve nog eens een vechtpartij en nog eens een hysterisch lachende vrouw, niets dat de aandacht vasthoudt.
De mannen gaan op zoek naar hun oerkracht, zoveel wordt duidelijk: voorzien van een soort luier van vuilniszakkenmateriaal gedragen ze zich weer als apen, de primaire driften achterna. Ze voelen zich er zo te zien prima bij, al is het voor de vrouwen wat minder. Die worden weer ouderwets over de rug meegesleurd naar het hol. Na enige tijd worden de mannen langzaam maar zeker weer gedomesticeerd, wat af en toe best grappige scènes oplevert, maar ook te lang wordt uitgesponnen. De thematiek is interessant genoeg, maar er wordt helemaal niets origineels getoond, alleen maar clichébeelden die vervolgens eindeloos worden uitgemolken. De eenzame juffrouw (muzikant Jan Groenteman) zorgt voor mooie momenten, maar verder zijn ook de liedjes die gezongen worden weinig verrassend. Veel ongein, een paar herkenbare momenten, een enkele keer een grappige scène, het is te weinig en het komt niet in de buurt van het niveau dat Golden Palace normaal haalt.