"De zomer is voorbij en ik denk niet dat ie nog terugkomt. Het kan wel eens heel koud worden". Sjon is geen optimistisch type, dat zie je zo. De schouders wat afhangend, de blik op de grond gericht, de mond enigszins verbeten. René van 't Hof is gespecialiseerd in het spelen van sjlemielen en loosers in alle soorten en maten. Vrijwel altijd speelt hij de rol van iemand die verweesd in het leven staat, aan de verkeerde kant van het geluk is geboren en vaak ook nog voorzien is van twee linkerhanden. Telkens maakt hij daar unieke rollen van en ook in de nieuwe voorstelling van Toneelschuur Producties speelt hij de sterren van de hemel. Hoe hij het voor elkaar krijgt om binnen dat beperkte genre telkens weer nieuwe nuances aan te brengen, is een wonder. Het is bijna niets wat hij doet: nauwelijks merkbaar een wenkbrauw optrekken, even tokkelen met een paar vingers, een snelle blik opzij of even de mondhoeken bewegen. En toch zorgt hij ervoor dat je voortdurend op het puntje van je stoel zit.

In De lange nasleep van een korte mededeling is alles karig en sober. De dialogen zijn simpel: geen woord teveel wordt er gezegd maar elk zinnetje is geladen met betekenis. Het decor is gestileerd: een kruispunt van wanden waar de vier spelers elkaar telkens weer treffen. Een van hen, Jon, staat bijna de hele voorstelling op dezelfde plek tegen een van de wanden, quasi-nonchalant leunend op een reling. De andere drie blijven meestal aan de andere kant; om beurten gaan ze bij Jon op bezoek.

De tekst is geschreven door Magne van den Berg die hiermee in 2008 de Van der Vies Prijs won. Het is een tekst waarin de korte, schijnbaar nuchtere zinnetjes zorgen voor veel onzekerheid en verwarring. Zoals de ogenschijnlijk onschuldige mededeling van Jon, dat hij overweegt te vertrekken, ervoor zorgt dat er veel verandert in de onderlinge verhoudingen.

Behalve René van 't Hof is ook Willem de Wolf een meester-sjlemiel. De ervaren acteurs zorgen ervoor dat de bordkartonnen, eendimensionale karakters toch tot leven komen. Het is een korte voorstelling (iets meer dan een uur), die het midden houdt tussen Lucky Luke en Wachten op Godot. Stripachtige figuren die in een heus drama verzeild raken.De lading wordt veroorzaakt door de terughoudende lichaamstaal en de ingehouden emoties die vaak net door het oppervlak heen schemeren. Een drama op zakformaat waarin vooral de onuitgesproken gedachten en gevoelens een dimensie extra toevoegen. Knap geregisseerd ook door Joeri Vos die humor en absurdisme moeiteloos weet te verweven met een schrijnend gevoel van machteloosheid.