Een man met hoed gaat op een stoel zitten, maar nog voor je met je ogen hebt geknipperd, staat de stoel aan de andere kant van de tafel en fungeert de man met de hoed zelf als stoel. Hij reikt van de ene kant van het buffet naar een appel en een heel eind verderop zie je zijn hand, maar dan enorm vergroot, een appel pakken. Of de man ligt op de grond te slapen met een uitgevouwen krant over zijn hoofd en roetsj, daar vliegt de krant naar beneden zonder dat er iets of iemand in de buurt is....Man met Hoed is een bijzondere mix van circus, theater, dans en beeldende kunst van Boost producties, geregisseerd door Jakop Ahlbom. De voorstelling werd in 2009 al op een aantal festivals gespeeld en wordt nu uitgebracht als volwaardige theatervoorstelling, met een nieuwe cast en een groter decor. Inmiddels heeft Ahlbom furore gemaakt in binnnen- en buitenland, onder meer met zijn spectaculaire en veelgeprezen voostelling Horror. De ingrediënten zijn identiek. Om te beginnen de filmische effecten en het spannende decor (van Jelle Engel), bestaande uit een half doorgezaagde eenkamerwoning met deprimerend bloemetjesbehang en tikkende klokken aan elke wand. Surrealistische beelden die doen denken aan het werk van de schilder Magritte. Typisch Ahlbom is ook het bijzondere geluidsontwerp (van Wim Conradi): flarden die doen denken aan de muziek bij stomme films uit de jaren twintig, vermengd met suggestieve geluiden en associatieve popsongs. Het is opnieuw een voorstelling zonder tekst waarin de beweging voor zich spreekt.Ditmaal spelen niet Ahlboms eigen acteurs maar artiesten uit circuswerkplaats Boost de hoofdrol. Zij munten uit in bijzondere acrobatiek, onverwachte sprongen, krankzinnige salto mortales en nooit eerder geziene jongleeracts waarin niet alleen de handen maar ook de voeten meedoen. Zo snel dat je ogen het amper bijhouden. De combinatie werkt goed: het surrealistische, vervreemdende van Alhbom die vijf identiek geklede personages ten tonele brengt: dubbelingen van de 'man met de hoed'. In het begin is er maar één man, daarna worden het er twee, een spiegelpersonage, en dan duiken de 'mannen met hoed' van alle kanten op. Een echt verhaal ontbreekt waardoor de spanning hier en daar toch wat inzakt. Dat is dan ook het enige minpuntje aan een voorstelling die alles heeft om je op het puntje van de stoel te houden. Fysieke en visuele hoogstandjes.