Als in de lente vlakbij hun huis vijf piepkleine vogeltjes uit het ei zijn gekropen, gaan Jip en Janneke ook een nest bouwen. 'Zet 'm op, vrouw', moedigt Jip Janneke aan, maar het broeden wordt al gauw heel erg saai. En van saai houden ze niet, Jip en Janneke. Inmiddels bijna zestig jaar oud maar onlangs nog verkozen tot het populairste kinderboek aller tijden. Al hebben ze voor de iets oudere kinderen misschien net een wat tuttiger imago dan de andere Annie M. G. Schmidt-helden: Pluk van de Petteflet, Abeltje, Minoes.
Dat gaat nu veranderen want de Firma Rieks Swarte heeft zich ontfermd over het tweetal en Rieks Swarte maal Annie M. G. Fiep Westendorp, dat levert de overtreffende trap op van leuk. Een 'mjoeziekul' heeft tovenaar Rieks Swarte gemaakt met zijn team: Ina Veen, mede verantwoordelijk voor de regie, Fay Lovsky voor de muziek en Carly Everaert voor de fantasierijke kostuums. De bewerking is van Ellie van Dooren die een prima keuze maakte uit de vele Jip en Janneke-verhaaltjes. Niet veel meer dan flinterdunne anekdotes zijn het die met veel liefde, vindingrijkheid en humor aaneen zijn gesmeed tot een heerlijke familievoorstelling.
Van de bekende zwart-wit silhouetten van Fiep Westendorp zijn twee zwarte poppen gemaakt, ongeveer van het formaat van een kleuter, die door twee in het wit geklede actrices worden bediend. Ongelooflijk hoe dat werkt: voor je ogen zie je precies hoe de poppen (en later ook beesten) gemanipuleerd worden maar door de levensechte bewegingen, in combinatie met de mimiek van de acteurs ga je daar heel gemakkelijk in mee. Net zo simpel en typerend voor het werk van Rieks Swarte zijn de geschilderde doeken en rekwisieten. Iemand gooit een handvol gekleurde blaadjes in de lucht en terwijl die naar beneden dwarrelen, verschijnt het bord: herfst. Een sloot wordt gesuggereerd doordat eerst de kinderen (poppen) over een lange bank heen springen en vervolgens de hond zwembewegingen maakt met zijn korte pootjes net onder het bankje. Als ze daarna de andere kant uit teruglopen, zegt een klein meisje achter me in de zaal: 'Dat kan niet papa, daar is de sloot, toch?' De kracht van de verbeelding ten voeten uit.
Voor de kinderen is het een feest van herkenning en voor de (groot-) ouders zitten er genoeg extra lagen in om ook nog eens flink te gniffelen over hoe bijvoorbeeld de ouders van Jip en Janneke worden neergezet: Ferdi Janssen en Theun Plantinga in travestie, heel erg geestig. Er wordt veel en goed gezongen. Intussen raak je tegen het eind zowaar ook nog ontroerd omdat het herfst wordt en winter en er zowaar een vleugje melancholie doorsijpelt. Om gelukkig aan het eind weer helemaal los te gaan in een uitbundige finale.