In de bomvolle Engelenbak lopen verschillende cameraploegen elkaar in de weg, wanhopig op zoek naar de schaarse toeschouwer die noch tot de pers noch tot de genodigden behoort. De publiciteit rond Emily of het geheim van Huis ten Bosch is enorm en de voorstellingen waren dan ook in een mum van tijd uitverkocht. De rel rond Nuis, die weigerde het advies van de Raad voor de Kunst op te volgen om een kleine schrijfsubdidie van f 6.000,- toe te kennen, heeft hier ongetwijfeld toe bijgedragen. En natuurlijk is het precaire onderwerp van het toneelstuk -Ons Koningshuis- een smakelijke kluif voor sensatiezoekers.
Na zoveel gedoe, zou je denken, kan de voorstelling alleen maar tegenvallen. Het tegendeel is waar. Emily of de geheimen van Huis ten Bosch is een buitengewoon geestig toneelstuk waarin met succes is gezocht naar een evenwicht tussen serieus drama en klucht. De drie auteurs hebben een flitsende tekst geschreven, boordevol geestige oneliners en hilarische dialogen, knap gespeeld door de amateurs van Theatergroep Toetssteen.
Het koningshuis is een instituut waarvan de leden voor ons, Nederlanders, min of meer bekenden zijn , al kennen zij ons niet. Het moet niet eenvoudig geweest zijn om te ontkomen aan al te platte imitaties of aan Spitting Image-achtige persiflages, maar vrijwel alle acteurs slagen erin hun personage met liefde en respect neer te zetten. Vooral de wisselwerking tussen de personages zorgt voor veel herkenbare en humoristische momenten.
Beatrix (Ineke veenhoven) is de perfecte gastvrouw en moeder, minzaam en beheerst tot in de randjes van haar nagellak, een vrouw die toegankelijk wil zijn, maar het haar zoons en in het bijzonder de troonopvolger wel erg moeilijk maakt als "dat enorme monument waar niemand zelfs maar in de schaduw van kan komen."
De show wordt gestolen door Juul' (Hedy Wiegner) en Benno' (JanAd Adolfsen) die voor hilarische momenten zorgen, alleen al door de gelatenheid waarmee ze elkaar verdragen. In een ontroerende scene bekent Juul' - stevig aan de cognac- haar kleinzoons dat ze het al die jaren alleen maar volgehouden omdat ze ooit besloten heeft: het doet er niet echt toe, het is allemaal maar toneelspel, maar mijn gedachten zijn vrij.
Mooi zijn ook de drie droomachtige fragmenten waarin historische personages tot leven komen: Stadhouder Willem III, de weerbarstige, negentiende-eeuwse Willem III en "Eenzaam maar niet alleen'-Wilhelmina. Ze geven de actuele fragmenten rondom het al dan niet accepteren van Emily als schoondochter een historisch kader en daarmee diepgang. Ook de vele lagen en verwijzingen in het stuk zorgen ervoor dat Emily of het geheim van Huis ten Bosch allesbehalve een platte klucht wordt.