Bijna tegen beter weten in, blijft Ton het proberen. 'Zullen we een spelletje doen?', vraagt hij. Zwijgend zit het viertal aan de keukentafel in een sjofel vakantiehuisje. 'Mwah!', reageert de een. 'Mwah!', kijkt de ander en vooral René van 't Hof vertrekt zijn mond tot een enorme meesmuilende 'Mwah!'.
Wat ze precies doen of zoeken in dat vakantiehuis is onduidelijk, net zo min als wat hen daar samenbrengt. Zijn het vrienden, familieleden, collega's? Over hun verhouding komen we niet veel te weten; de vier personages, drie mannen en een vrouw, lijken vooral bezig met het doden van de tijd. Ze bekijken hun nagels of het plafond. René van 't Hof rent dertig rondjes om de tafel heen en wordt daarbij gepest door de zich uitrekkende Lukas Dijkema. Opeens lijken ze zich dan bewust van hun tamelijk treurigstemmende omgeving en maken ze zich zorgen over de stofdeeltjes en de afgebladderde verf. Zoals altijd bij Kassys, bestaat de voorstelling uit een samenspel van 'live' theater en videobeelden die op een groot scherm op de achtergrond worden geprojecteerd. We zien hetzelfde viertal, maar dan tiptop aangekleed op een soort road trip, begeleid door de overbekende klanken van Ry Cooder. In een Mercedes gaan ze op reis, beroven ze een winkel en gaan ze gezellig picknicken, kennelijk in de hoop dat het elders beter is. Helaas komen ze ook in hun zucht naar avontuur de nodige moeilijkheden tegen. De auto krijgt een lekke band en andere tamelijk banale problemen stapelen zich op. Ze gooien hun mobieltjes weg, maar desondanks lijkt het erop dat de beoogde romantiek langzaam maar zeker verdwijnt om plaats te maken voor een overdosis alledaagse werkelijkheid. Steeds meer vallen de gewone karakters samen met hun geïdealiseerde alter-ego's op film. Er is geen ontsnappen aan, dat lijkt de boodschap van deze voorstelling.
Aan de keukentafel bedenkt Ton nieuwe spelletjes, waar niemand zin in heeft. Ten slotte komt het gezelschap toch in beweging. Ze gaan de boel omgooien. De tafel naar de andere kant en de bank ook. Dat mondt uit in een lange slapstickscène waarin lamlendigheid tot kunst wordt verheven, met hilarische momenten. Vooral de manier waarop Lucas Dijkema zich in de meest onmogelijke bochten wringt om chips te pletten is erg grappig.
Kassys heeft naam gemaakt met humorvolle voorstellingen waarin de naast elkaar bestaande werelden van film en theater elkaar aanvullen en versterken. In Horizon is de link tussen film en theater niet spannend genoeg om echt te kunnen boeien.Het thema- verveling- gaat aan de haal met de makers.