Met een daverende klap stort een berg rommel uit de kap naar beneden. Omgevallen tafels, matrassen, witte plastic stoelen: een puinhoop vol wrakstukken vormt het toneelbeeld. De voorstelling Platform begint waar het boek eindigt. In de roman Platform van de Franse schrijver Michel Houellebecq komt Valerie, de geliefde van hoofdpersoon Michel, in het laatste hoofdstuk om bij een zelfmoordaanslag. De voorstelling die Johan Simons heeft gemaakt bij NTGent opent met het beeld van de ravage die de explosie veroorzaakt. De personages bewegen zich door de puinzooi heen, struikelend en klauterend over en tussen de wrakstukken. Dat levert soms pure slapstick op, maar ook schrijnende taferelen. Af en toe werpt iemand zich op de matrassen om daar schijnbaar levenloos te blijven liggen. Een dode vrouw, Valerie, wordt tussen de puinhopen vandaan gehaald.

Regisseur Johan Simons, tot voor kort artistiek leider van ZT Hollandia maar inmiddels werkzaam bij NTGent, bewerkte eerder Houellebecqs roman Elementaire deeltjes voor het theater. Een aardig detail is dat het decor dat ontploft dat van De asielzoeker naar Arnon Grunberg is, de vorige productie van NTGent. De twee schrijvers worden zo aan elkaar verbonden en ze blijken ook verwant in thematiek. Zowel bij Grunberg als bij Houellebecq gaat het om de verloren idealen van de westerse maatschappij. Platform verhaalt van een liefdesrelatie tegen wil en dank, die ontstaat tegen de achtergrond van de kapitalistische consumptiemaatschappij: de voortdurende behoefte aan het bevredigen van instant verlangens, naast de uitwassen van het massatoerisme.

Hoofdpersoon uit Platform is Michel (Steven Van Watermeulen), die in flash-backs de slachtoffers van de aanslag en dan met name zijn Valerie tot leven brengt. Samen hebben zij het tropische vakantieparadijs Eldorado Aphrodite opgezet: een lucratieve variant op de seksindustrie in Thailand. Met schokkend cynisme wordt de tegenstelling zichtbaar gemaakt tussen de rijke, seksbeluste westerlingen en de arme meisjes uit de derde wereld die niets hebben dan hun jonge lichaam om te verkopen. In de voorstelling wordt tot misselijk makens toe zeer expliciet over seks gepraat.

Simons voert ook de jonge zelfmoordterrorist ten tonele. Vervuld van zijn gelijk, waart hij als een engel des doods over het podium. In het stuk wordt uitstekend gespeeld door het hele ensemble maar toch vooral door Steven van Watermeulen en Els Dottermans. De voorstelling eindigt met een vrijscène van Michel en Valérie die langzaam verandert in een trage dans totdat Michel weer de dode vrouw van het begin in zijn armen houdt. Een huiveringwekkend beeld.