Als een topsporter met een laatste kans op een medaille bij de Olympische Spelen bereidt hij zich voor: hij strekt zich uit, spant zijn spieren, slingert zijn rechterarm een paar keer heen en weer, zet zich schrap… en ja, daar gaat zijn arm richting het glas. In één keer raak. Tijd voor opluchting is er nauwelijks want al meteen dreigt de volgende uitdaging: hoe krijgt hij het volle glas op tafel? In de wereld van de oude man is elke handeling een overwinning op een niet aflatend aantal problemen.
Dag Vlieg is een solo van René van 't Hof, een speler die de lach aan zijn kont heeft hangen, een groot komisch talent, bekend van zijn werk bij Carver maar ook van films als Matterhorn, Alles is Liefde, Ober en Flodder. Hij is zo'n speler die met bijna niets kan toveren; hij doet denken aan Mr Bean, maar met de uitstraling van een Buster Keaton. De tragiek ligt altijd op de loer, hoe hilarisch een scène ook zijn kan; er hangt altijd een wolk van eenzaamheid en schuwheid om hem heen..
In Dag Vlieg heeft hij het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt. Hij speelt de rol van een oude man die eenzaam zijn dagen slijt. Alles kost moeite: zich aankleden, lopen, een glas rechtop houden. De spullen in zijn huis helpen ook niet erg mee. Alles biedt weerstand: de deurtjes van de keukenkastjes klemmen, de stoelen zijn zwaar en bijna niet te verslepen. Als de voorstelling begint, komt hij net uit bed, gekleed in hemd en onderbroek, met daarin een zware luier, en te grote schoenen. De enige onderbreking van de monotonie is de komst van een irritant zoemende vlieg die hij met zijn stramme lijf, - en alles wat hij onderweg tegenkomt- , te lijf gaat. Halverwege dat – overigens geniaal gechoreografeerde – gevecht lijkt hij te transformeren in die vlieg; prachtig hoe hij opeens kleine vliegbewegingen maakt met zijn plotseling heel lenige lijf.
Het toneelbeeld (van Edwin Kolpa) werkt de lichtelijk surrealistische sfeer in de hand: alles is symmetrisch in het huis van de oude man. Dat wekt vooral bevreemding door de twee gasfornuizen die elkaar spiegelen. Het geluidsdecor van Wim Conradi is sfeerbepalend: het plotseling zachter of harder worden van de radiogesprekken, de kerkklok die onheilspellend klinkt, het geluid van kinderstemmen tijdens een speelkwartier, vage geluiden van buitenaf die opeens dreigend klinken.
Dag Vlieg is een langgerekt kort verhaal, waarin het af en toe balanceren is op de rand van het ongemakkelijke (een oude man met een luier aan spelen, hoe grappig is dat?), waarin de dramatische boog niet al te strak gespannen is, maar waarin René van 't Hof met zijn fysieke kracht, zijn onnavolgbare mimiek en zijn grote, tragikomische talent het publiek in de ban houdt.