Links op het toneel ligt een vracht proviand, genoeg om een paar weken

door te komen, rechts een berg afval. Een noodtoilet staat gereed,

slaapzakken en tentjes liggen verspreid over de ruimte. Het wachten is op

de grote klap. Nog 23 minuten precies duurt het voor de wereld vergaat. En

dan?

Drie, twee, één…! is de elfde editie van de succesvolle Starring #

-reeks. Toneelschuur Producties geeft Haarlemse jongeren de gelegenheid

onder begeleiding van een professionele theatermaker een voorstelling te

maken. Onder leiding van de jonge, net afgestudeerde regisseur Thomas

Bijsterbosch is opnieuw een bijzonder geslaagde editie van de reeks tot

stand gekomen.

In het eerste deel is de dreiging voelbaar. Om de zoveel tijd wordt

aangegeven hoelang er nog resteert. Nog 20 minuuten, roept iemand. Een

ander rekent uit hoeveel sekonden dat zijn. Wat doe je, terwijl de laatste

1200 sekonden van je leven wegtikken? Twee spelers vertellen dat ze 'het'

nog nooit gedaan hebben en giechelend duiken ze een van de tentjes in. In

een geestige parodie op de wijze waarop stewardessen altijd de

veilgheidsinstructies in een vliegtuig geven, wordt het publiek

geïnstrueerd hoe te handelen in geval van calamiteiten. De zeventien

spelers zijn in identieke grijze capes gestoken en stellen elkaar voor in

tweetallen. Op videobeelden vertellen ze wat hun dierbaarste plekje is,

voor de meesten hun eigen kamer.

Het naderende einde roept herinneringen op aan wat nou eigenlijk heel

waardevol voor hen is of was: zingen in de regen, piesen in de sneeuw of

de allereerste keer fietsen met blote armen in de lente. Kleine, gewone

dingen die heel herkenbaar zijn.

De voorstelling is tot stand gekomen op basis van improvisaties en dat is

goed te merken. De jonge spelers blijven dichtbij zichzelf met fysiek

spel. Regisseur Thomas Bijsterbosch heft een grote lijn aangebracht, bijna

een choreografie van groepsbewegingen, waarin ruimte gecreëerd is voor de

persoonlijke verhalen. De voorstelling zit vol humor en mooie vondsten.

Het thema, op zichzelf zwaar genoeg, wordt uitgewerkt met een vederlichte

touch. Het is een sprankelend energieke en vrolijke voorstelling geworden,

waarin de jongeren hun ouders, vrienden en iedereen die maar kijken wil

ook nog een wijze les voor houden: pluk de dag!