Achter hem staat zijn moeder, de koningin, te kibbelen met haar vertrouwelingen. Voor op het podium zit Edward III verveeld het gesprek te playbacken; hij weet precies wat iedereen gaat zeggen, zo vaak heeft hij de dialogen al gehoord. Als koningszoon zijn intriges en politiek gekonkel hem met de paplepel ingegoten. Zeker nu zijn vader, Edward II, het heeft aangelegd met nota bene een man, is de spanning aan het hof te snijden.

Edward II-Ed is dead forever, Yours is een eigentijdse bewerking van Christopher Marlowes klassieker Edward II , een van de vroegste historische toneelwerken. Peter Verhelst maakte er een poëtisch stuk van, dat in een gestileerde regie van de jonge Domien Van Der Meiren de Nederlandse première beleefde. Haarlem mag zich overigens gelukkig prijzen dat dankzij de Toneelschuur de interessante Vlaamse groepen hier te zien zijn, want hun speellijsten worden steeds korter.

De voorstelling biedt een welkome kennismaking met een nieuwe generatie acteurs; hun geboortedatum ligt ergens tussen 1980 en 1985. Het moet geen gemakkelijke klus geweest zijn zich het associatieve taalgebruik van Verhelst eigen te maken, maar ze slaan zich er wonderwel doorheen. Vooral Kristof Van Boven als de koningszoon Edward III en Nathalie Meskens als het Meisje betoveren met hun spel. In de loop van de vijf kwartier dat het stuk duurt maken ze een metamorfose door van naïeve kinderen tot hogeschoolintriganten.

"Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet", jennen ze de grote mensen. Zij introduceren de personages die een voor een opkomen en zich achter de glazen wachtruimte opstellen. De koning heeft een gouden kitschkroon op, de koningin een soort kroon van gebladerte, hoge pumps en een ultrakorte rok. Het tempo is hoog en af en toe is er ruimte voor humor. De opkomst van Gaveston, de minnaar van de koning , is zo'n moment. Gaveston heeft een vetkuif, een dikke buik en hij zingt André Hazes. "Laat papa maar even", maant de koning zijn zoontje alvorens bovenop zijn corpulente minnaar te glijden.

Het is een raadselachtig stuk waarin Verhelst de homoseksuele verhouding met Gaveston verbeeldt als een oprechte liefde, die haaks staat op de wereld van macht en corruptie aan het hof. Alle volwassenen komen om in dit stuk, aan het slot zijn alleen de kroonprins en Het Meisje over. Met een triomfantelijke blik bezien zij het slagveld. 'Truth or dare' hebben ze de grote mensen laten spelen en het bleek een gevaarlijk spel. Toch glimpt er iets van hoop aan het eind. Als twee onschuldige koningskinderen springen ze aan het slot de sterren tegemoet.