Als Het Volk zich aan de klassieken waagt, dan hoef je niet te vrezen voor een zware avond. De olala-titel verraadt het al: Sophoclestragedie over Oidipous wordt in de Volkse bewerking Oidiepoes. Zoals al eerder in het zo langzamerhand imposante oeuvre van Het Volk, is gekozen voor een dubbele laag: we zien toneel op toneel. De eerste laag wordt gevormd door een zogenaamde opvoering op school: het publiek is als de leerlingen op school uitgenodigd voor een openbare repetitie. De regie is in handen van de rector die en passant de spelers voorstelt: de docenten biologie, klassieke talen en handenarbeid en zijn dochter Chantal. De dochter is een vaderskindje en ja, dat is verdacht in deze context. De rector loopt achter de juffrouw handenarbeid aan en de biologiedocent is, na acht maanden te zijn drooggelegd, vooral op zoek naar ouzo. Zo heeft iedereen zijn eigen motieven om toneel te willen spelen.
Dat levert veel geestige scènes op, waarin voortdurend in en uit het stuk wordt gestapt en de verlangens uit de 'echte' wereld hun invloed doen gelden op de dramatische ontwikkelingen van het stuk.
Intussen wordt wel degelijk het verhaal van Oidipius verteld, nog wel in een eigen bewerking op rijm, met flink wat scabreuze teksten: 'Dingen doen die zijn verboden, is enkel voorbehouden aan de goden'. De door het orakel van Delphi gedoemde Oidiepoes, als kind voor dood achtergelaten in de bergen, vermoordt ook hier zijn vader en slaapt met zijn moeder.
De enscenering is sober. De vijf personages zijn gehuld in witte lakens die op zijn Grieks zijn dichtgeknoopt. De sirtaki vormt de muzikale onderlaag en die leuke handwerkjuf lijkt als twee druppels water op Nana Mouskouri. De vele personages zijn moeiteloos herkenbaar door het gebruik van maskers op stokken, zoals het orakel van Delphi dat er hier uitziet als Sigmund Freud, inclusief pijp.
Tussendoor worden video-opnames geprojecteerd waarin de dochter van de rector, zeer close-up gefilmd, vertelt over de wel zeer liefdevolle verhouding met haar vader. Het tilt de voorstelling net naar een hoger niveau, zoals ook een paar scènes, waarin de getalenteerde dochters Kruyver spelen. Zeker naar het einde toe zouden de dubbele bodems nog wat strakker kunnen worden uitgebuit, maar in de vele maanden dat Het Volk met deze voorstelling op tournee gaat, zal dat ongetwijfeld gebeuren. Moet Sophocles zich omdraaien in zijn graf? Absoluut niet. Echte puristen zullen misschien gruwen van de bewerking, maar liefhebbers van Het Volk zullen veel plezier beleven aan deze kolderieke Oidiepoes.