Twee Salomes in één maand: vlak na De Nederlandse Opera brengt nu ook Toneelschuur Producties een Salome uit, geregisseerd door Matthias Mooij. Hoe komt het dat deze bijbelse 'femme fatale' zo populair is? Vreemd eigenlijk, want het is een lastig stuk om te spelen. Waarom wil Salome per se het hoofd van Johannes de Doper kussen? Neemt zij wraak omdat ze zich afgewezen voelt? Om haar vader te pesten? Omdat ze naar liefde smacht, zoals Konwitschny in zijn enscenering van de opera beweert? Of is Salome een soort 'Paris Hilton avant la lettre', zoals Matthias Mooij haar blijkens een interview in deze krant ziet.

In deze enscenering is Salome allesbehalve een partytijger. Ze is stil en in zichzelf gekeerd en ze haat dat confetti-champagne gefuif van de feestbeesten om haar heen. Bart Klever maakt een prachtige rol van stiefvader Herodes. Met zijn gouden kroon en zijn koningsmantel komt hij op als een Berlusconi-achtige machthebber, maar gaandeweg het stuk lijkt hij meer een vroege voorganger van King Lear, zwalkend tussen de dronkenschap van de macht en de angst om alles te verliezen. Marike van Weelden doet daar niet voor onder: zij zet een ongenaakbare koningin neer, in en in slecht. Zij lacht zich bijkans dood om de verhalen van haar bediende over de wonderen van de profeet, een zeer aanstekelijke scène.

Mike Libanon speelt de rol van Johannes de Doper, die gevangen zit in de kerker van het paleis, mooi vormgegeven. Hij zit op een donkere plek op de vloer van het paleis, die bestaat uit scherven wit marmer. Met zijn ontblote bovenlijf zit hij gebogen boven het boek der boeken en prevelt gebeden, met zachte maar doordringende stem. Daar tussenin dwarrelt Salome (Jette Carolijn van den Berg), met haar hoge hakken en haar rode hoepel, meestal ernstig en stil, soms even stampend van ingehouden woede of als een razende met haar hoepel aan het draaien. De beroemde 'dans met de zeven sluiers' is simpel geënsceneerd: met strakke blik kijkt Salome naar voren, alleen haar heupen bewegen. De speciaal gecomponeerde muziek van Eef van Breen klinkt wat al te lieftallig in deze nihilistische, goddeloze wereld. Al worden niet alle ongerijmdheden beantwoord, Matthias Mooij levert wel een spannende, goed gespeelde en mooi vormgegeven voorstelling af. Volgend jaar op reis, nu alleen in Haarlem te zien.