Het begint met een diepe zucht. Adem in, adem uit. De blik naar binnen gericht. Eerst begint er een, langzamerhand nemen alle zeven performers van Club Gewalt het over. Kort door de neus inademen, met een diepe zucht uitademen. In een smetteloos wit landschap staan ze, gekleed in identieke witte shirts, broeken en schoenen, heel sereen te wezen.

Club Gewalt is een muziektheatercollectief uit Rotterdam dat hun voorstellingen helemaal zelf creëert en uitvoert, met muziek als uitgangspunt. Ze maakten afgelopen jaren naam met een reeks voorstellingen, waarin de theater-en operaconventies door de shredder gehaald werden, van apocalyptische clubavonden tot R&B-opera's. De New York Times noemde hun optreden in het theaterprogramma van de Biënnale van Venetië afgelopen zomer 'irresistible'.

In hun nieuwe voorstelling Life, oh life gaan ze, naar eigen zeggen vastgelopen in een giftige mix van ecologisch trauma, kapitalisme-moeheid en millennial-stress, op zoek naar rust, naar betekenis, naar 'peace of mind'. Het begint dus met dat diepe zuchten, gevolgd door geneurie van 'oem'-klanken, om over te gaan naar 'ohoo'. De eerste noten zijn telkens heel simpel maar al gauw mondt het uit in een melodieus, meerstemmig koor: tegelijkertijd klaagzang en troostmuziek.

Dan volgt een litanie van veel gebezigde zinnen, half afgemaakt, zoals 'onze hoofden zitten vol met…', 'we vrezen regelmatig…', 'we zijn gewaarschuwd voor…', 'we doen al…', duidelijk refererend aan smeltende ijskappen en andere (klimatologische) dreigingen. Het wordt een mooie monoloog die steeds sneller wordt opgezegd en dan totaal vastloopt. Om over te gaan in een nieuwe poging om grip te krijgen op het bestaan door een van de anderen, met het telkens herhalen van het woord 'stoel', als een kind dat leert praten. Fascinerend hoe een woord als je het maar vaak genoeg herhaalt, totaal kan worden losgezongen van zijn betekenis. Ook deze dadaïstische scène begint uiterst sober, maar mondt uit in een kakofonie van geluiden – een associatieve lijst van woorden, van stoel naar vloer en broek en bril –, inmiddels begeleid door de zeven keyboards waarachter de performers hebben plaatsgenomen. Soms heel geestig, zeker door de onbewogen blikken van de performers en de kleine, subtiele momenten van interactie, maar als toeschouwer word je ook meegevoerd in een lichte trance.

Knap hoe Club Gewalt complexe zaken, zoals de angst voor ecologische rampen of de vraag hoe je je – als millennial of anderszins – staande moet zien te houden in een wereld die steeds hogere eisen stelt, hoe je tegelijkertijd mindful én politiek actief moet wezen, carrière moet nastreven én lekker met je vrienden uitgaan, kortom 'life, oh life' weet te abstraheren en terug te brengen tot de absolute kern. Het is een bijzondere ervaring; een buitengewoon strak vormgegeven compositie en choreografie die niet veel langer dan een goed uur duurt maar je meeneemt naar andere werelden. Muzikale mindfulness. Adem in, adem uit.