'Ze kan geen dag zonder die hond', vertelt hij langs zijn neus weg. 'Ze' is zijn echtgenote Corrie, die al 35 jaar zijn leven deelt, hij is Ben Ruwiel. Ze kennen elkaar uit het verzet. In De Perzik van Onsterfelijkheid wordt hun verhaal verteld, een droevig drama van verbittering, verlies en onvermogen, over mensen die zwaar beschadigd uit de oorlog zijn gekomen. Het stuk is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jan Wolkers, in een bewerking van Rik van den Bos.
De Perzik van Onsterfelijkheid is de eerste voorstelling van Swarte Kunst, de stichting die Rieks Swarte oprichtte na het opheffen van zijn Firma Rieks Swarte. Geen totaal andere voorstelling dan we van hem gewend zijn, maar vergelijkbaar met Uittocht uit 2011, het verhaal van de Frans- Joodse schrijfster Irène Nemirovski. Allebei voorstellingen waarbij met een live-videocamera wordt gereisd door maquettes en een wereld tot leven wordt gewekt.
Rieks Swarte bedient zelf de camera: links op toneel beweegt hij de camera langzaam door een maquette: op een groot scherm zien we de kamers van het huis waar Ben en Corrie wonen, met mooie details, liefdevol getekend en ingekleurd. Prachtig zijn ook de aquarellen die hij heeft gemaakt van de buurt waar het verhaal zich afspeelt, de Amsterdamse Rivierenbuurt.
De voorstelling komt enigszins traag op gang. In zijn lange onderbroek en wat treurige uitstraling is Ben (Ali Çifteci, bekend van Vuurzee, Flikken Maastricht, Van God Los) ook niet meteen de ideale held om je mee te identificeren. Vijfendertig jaar getrouwd waarvan elke dag moeilijk was; een vrouw liefhebben die ooit een heldin was, maar na de oorlog verwordt tot een bedlegerige alcoholiste. En het besef dat je eigenlijk tweede keus bent: de grote liefde van Corrie is in de oorlog omgekomen. Met als enig verzetje de wandelingen met Snoet, hun bijna 19-jarige hond. Gaandeweg komt er meer leven in zijn spel, gaan zijn ogen vlammen en uiteindelijk wordt Ben een ontroerend personage. Al zijn liefde stopt hij in het verzorgen van de hond Snoet, een knuffelhond met een hoog schattigheidsgehalte die door Rieks vakkundig wordt gemanipuleerd. Dat zorgt voor de broodnodige lucht in het verhaal dat helaas ook nog slecht afloopt.
Onderweg komt Ben een aantal mensen tegen en thuis komt af en toe een wijkverpleegster zijn vrouw verzorgen. Al die rollen worden gespeeld door Margje Wittermans en dat doet ze prima. De timing is niet ideaal: net een week na de schier eindeloze reeks oorlogsverhalen ter herdenking van de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal speelt zich af op 5 mei 1980: de Canadese veteranen lopen triomfantelijk over de Berlagebrug, bij Ben en Corrie om de hoek. De titel is ontleend aan het schilderij 'Tung-Fang Shuo steelt de Perzik van Onsterfelijkheid'. In wezen is De Perzik van Onsterfelijkheid geen oorlogsverhaal, maar een ontroerende monoloog van een oudere man die terugkijkt op zijn leven.