Zeker drie cameraploegen en talloze fotografen verdrongen zich bij de première van Blind Vertrouwen in een overvol DeLaMar in Amsterdam. Een heuse media-event was het in elk geval, de nieuwe voorstelling van REP, het productiebedrijf van Rick Engelkes dat grossiert in aansprekende titels. Na De Minnaar, Twee op de Wip, Succes, Volmaakt Geluk en Bedrog nu Blind Vertrouwen. Dit alles in hoofdletters, zodat we goed begrijpen waar Het Om Gaat.
In elk geval om relaties en dan vooral die van de dertiger die, op weg naar de definitieve inkapseling in huwelijk en gezin, worstelt met ontrouw, overspel, verliefdheid op die nieuwe buurvrouw of tennisleraar en alles wat daarbij hoort. Een beetje spannend moet het verder zijn en natuurlijk humoristisch.
De nieuwe 'relatiethriller' Blind Vertrouwen voldoet aan de eisen van het genre. Het stuk is geschreven door Charles den Tex die toch een gerenommeerd thrillerauteur is, in samenwerking met regisseur Peter de Baan. Het is onbegrijpelijk dat zij een zo onwaarschijnlijke plot hebben verzonnen, zulke matige dialogen hebben geschreven en zo'n ongeloofwaardige personages in de wereld hebben gezet. Om me heen voelde ik de toeschouwers af en toe zachtjes nee schudden.
Het stuk gaat over het succesvolle en sexy stel Harry en Sacha. Ruim twee jaar geleden is hun dochtertje van vier verongelukt. Aan de verder lege muren van het trendy en luxe appartement hangt een schilderij van het verongelukte dochtertje, met engeltjeskrullen en Bambi-ogen. Blind Vertrouwen speelt zich af op de avond van de dertigste verjaardag van Sacha: de gasten zijn net vertrokken, de kamer staat nog vol lege flessen en halfvolle glazen en eindelijk hebben ze tijd voor elkaar. Terwijl het echtpaar kibbelt over het feest, het ongeluk (wiens schuld was het eigenlijk?) en zijn voortdurende verblijf in het buitenland, valt er een lijk uit de kast. Het is not done om van een thriller al te veel van de inhoud prijs te geven, dus dat zal ik hier ook niet doen. Misschien alleen nog dit: het gesoebat over dat ongeluk met dat kind is misselijkmakend en ongepast.
Daar komt nog bij dat Angela Schijf en Rick Engelkes elkaar in evenwicht houden als het gaat om eendimensionaal acteren. Zo plat als een dubbeltje: geen ontroering, amper humor – en dan nog van het soort waar je klamme handen van krijgt - en geen enkele overtuigingskracht.