Ashton Brothers / Paleis der Wonderen/ Spel: Pim Muda, Joost Spijkers en Friso van Vemde Oudejans /Gezien: Haarlem, Stadsschouwburg, 24 december 2023
Een waar winterwonderpaleis
De Stadsschouwburg is omgetoverd tot een waar winterwonderpaleis. Paleis der Wonderen is een speciaal voor Haarlem gemaakte kerstshow: een visueel en muzikaal spektakel vol kerstmedleys, acrobatiek, slapstick, humor en dans.
Zes heren zoeven over het toneel in hun rolstoelen, gekleed in prachtige zwart-witte pakken met witte engelenvleugels. Tot een van hen met rolstoel en al omhoogklimt, het smalle trapje opzij in de Stadsschouwburg. In een daverend tempo wervelen de spelers van het ene spektakelstuk in het volgende, af en toe even rust nemend met een poëtisch moment.
In de afgelopen – ruim twintig jaar hebben de Ashton Brothers – Pim Muda, Joost Spijkers en Friso van Vemde Oudejans – een heel eigen genre neergezet, ergens tussen circus en slapstick, cabaret en kleinkunst, theater en dans in: muzikaal ijzersterk, visueel overdonderend en technisch hoogstaand. Een paar jaar geleden waren ze hier te zien met A Medicine Show en afgelopen zomer brachten ze een alom bejubeld nieuw programma Brothers. En nu dan alweer een spiksplinternieuw programma, een speciale kersteditie voor de Stadsschouwburg. Je krijgt amper tijd om bij te komen, zo snel razen de hoogstandjes voorbij.
Het is een bonte avond vol verrassingen, aan elkaar gehouden door de steeds terugkerende kerstliedjes en door de fraaie kostuums en vormgeving. Het drietal wordt bijgestaan door duizendpoot Timo Bakker, door de Noorse ras-entertainer Captain Frodo die verbijstert met zijn hypermobiele, flexibele en hilarische lichaamskunst en door het duo Niek & Guy. Zij stonden dit jaar in de finale van het Amsterdamse Kleinkunst Festival; volgens de Theaterkrant de "geboorte van de opvolgers van Mini & Maxi". Een belangrijke rol wordt ook gespeeld door de oudere dame in een rolstoel door de – inmiddels gepensioneerde – danseres Truus Tullemans. Samen met Guy (Guyllaume Wibowo) danst zij een ontroerend ballet, een van de meer poëtische hoogtepunten. Niek Takens (meervoudig kampioen goochelen) zorgt voor een goochelact waar Hans Klok een puntje aan zou kunnen zuigen.
Er wordt geweldig muziek gemaakt en gezongen, soms in de meest onmogelijke houdingen: man neemt plaats achter de vleugel, een tweede man gaat op zijn dijbenen staan en begint gitaar te spelen, waarna een derde man op het puntje van de pianokruk probeert te klimmen. Als dat uiteindelijk gelukt is, moet hij opzij omdat er nog iemand bij moet die uiteindelijk op de schouders van de derde man weet te klimmen. Met gitaar en intussen aan één stuk door muziek makend.
Een Tommy Cooper lookalike komt langs met zijn rode fez, de oude dame wordt in een even hilarische als aangrijpende dans begeleid richting de hemel; het is onbegonnen werk om meer dan wat flarden te beschrijven. Het tempo ligt hoog en de overgangen zijn razendknap. Een flitsende spektakelshow vol halsbrekende toeren, muzikale grappen, mooie ensemblezang en ook af en toe een moment van verstilling.
(Haarlems Dagblad, 27-12-2023)