Ze zitten veilig in de schuilkelder, Mark en Louise, ternauwernood ontsnapt aan een terroristische aanslag. Hij heeft haar gered, ze lag bewusteloos op straat. Louise is mooi, jong, goedgebekt, slim, slank en sterk. Type het populairste meisje van de klas. Mark is een stuk ouder, hij heeft een buik en hij draagt foute kleren. Een tikje een conservatieve sukkel. Nogal paranoia ook, hoewel hij nu met recht kan zeggen dat hij gelijk heeft gehad met zijn bezorgdheid. Onder zijn huis bevindt zich een heuse schuilkelder, door de vorige eigenaars aangelegd en door hem handig ingericht. Voldoende spaflessen en blikken bonen om het een tijd uit te houden. Inclusief gasstel, een radio met matige ontvangst en een eenpersoonsbed.
Voor zijn debuut als regisseur heeft Joost van Hezik gekozen voor een toneelstuk van de in Engeland bekende (en hier maar zelden gespeelde) schrijver Dennis Kelly, After the End uit 2005. Onbegrijpelijk dat het werk van Kelly hier zo weinig gespeeld wordt, want hij schrijft sterke dialogen en bouwt de spanning zorgvuldig op, waarbij hij geraffineerd gebruik maakt van allerlei (hedendaagse) angsten. Na het einde is een reuze spannende psychologische thriller, die van begin tot eind boeit. De hoofdrolspelers, Fabian Jansen en Hannah Hoekstra, zijn bovendien uitstekend gecast en spelen geweldig.
Joost van Hezik heeft gekozen voor een realistische stijl, waar soms even uit wordt gebroken. Zo smeert in de allereerste scène Mark zichzelf en Louise in met modder, om aan te geven dat ze net gevlucht zijn uit een apocalyptisch landschap. Het psychologisch spel tussen twee mensen die normaal nooit zouden hebben gekozen om zoveel tijd met elkaar door te brengen (althans: zij niet met hem), is intens en geloofwaardig. Hij zet zijn degelijke, bruine schoenen netjes naast elkaar als hij naar bed gaat, zij schopt haar rode hooggepunte pumps verveeld uit. Hij maakt foute grappen, zij lacht er niet om. Hij misbruikt zijn macht door haar voedsel of water te onthouden; zij probeert wanhopig haar 'coolness' te bewaren en haar scherpe tong wat in te tomen. Maar hoelang houden ze zich aan de ongeschreven regels? Hoe moeilijk is het om een eenpersoonsbed te delen als de een dolgraag wat meer zou willen en de ander zeer beslist niet?
De voorstelling is behalve spannend ook heel erg geestig. Het is een verdienste van de regisseur die alles uit dit stuk gehaald heeft wat er in zit. Zowel de comedy- als de thrillerelementen zijn sterk uitgewerkt. De contrasten tussen de twee personages (man- vrouw, cool-saai, mooi-lelijk, populair-mislukt, liberaal-conservatief en ga zo maar door) leiden tot veel misverstanden. Dat levert de nodige, soms pijnlijk humoristische momenten op. Na het einde is in alle opzichten een aanrader en verdient absoluut een tournee in het volgend seizoen.