Neuriënd loopt de schoonmaakster het toneel op, lichtblauwe werkjas aan, degelijke schoenen, stofzuiger in de aanslag. Verbaasd kijkt ze op: wat doen al die mensen daar? De zaal moet eerst schoon, toch? Even later komt altvioliste Esther Apituley aangelopen, al even verbaasd om een stofzuigende werkster aan te treffen. Planningsfoutje. Een compromis wordt gesloten, echt op zijn Hollands: stofzuigen maakt wel erg veel herrie maar de vloer dweilen moet kunnen.Overal ter wereld wordt geprobeerd om het stof van de klassieke concert-formule te vegen (om maar in de huishoudelijke sfeer te blijven) en om nieuw publiek te vinden: Bach & Bleekwater is ook zo'n poging om klassieke muziek toegankelijker te maken voor een brede doelgroep. Een mooi streven natuurlijk en interessant om een fantastische actrice naast een geweldige muzikante te zetten, om samen een artistiek avontuur aan te gaan. Helemaal gelukt is dat niet: Bach & Bleekwater is als concert meer dan geslaagd, als theater-concert een bemoedigende poging met ruimte voor verbetering, maar het theatrale aspect komt er helaas wat bekaaid vanaf.Muzikaal is het echt bijzonder en kwalitatief heel goed. Esther Apituley is een uitstekende violiste en een enthousiasmerende spreekstalmeester. Ze heeft zeven topmusici om zich heen verzameld, waaronder violisten Lisa Jacobs en Tijmen Huisingha, celliste Eilidh Martin en (verrassend) op mondharmonica Hermine Deurloo. De gerenommeerde Bob Zimmerman arrangeerde en componeerde een afwisselend programma van Bach en Händel tot Britten, Sjostakovitsj en eigen werk. Uitgangspunt is de beroemde Chaconne, van Johann Sebastian Bach, geschreven na de dood van zijn vrouw. Mooi uitgevoerd door Apituley die het een muziekstuk noemt over het leven zelf: over liefde, dood, schoonheid en troost.Af en toe komt tussendoor de schoonmaakster weer aanzetten met haar dweil enof malle verzoeken (of de vleugel kan worden verplaatst). Soms werkt dat komisch, vooral dankzij de ijzersterke mimiek van Breederveld, soms is het een beetje gedoe om het gedoe. De rode draad in de voorstelling vormt de ontwikkeling die de schoonmaakster doormaakt: opeens hoort ze van alles in de muziek, wat ze daarvoor nooit gedacht had. Maar dat berust toch wel op een cliché-vooroordeel over schoonmakers en is bovendien eerder educatief dan theatraal interessant te noemen.Afgezien daarvan is het wel degelijk een boeiend concert, met als klap op de vuurpijl de bijdrage van het Haarlems Klein Koor dat voorzien van veiligheidshesjes en vuilniszakken het podium opkomt voor een mooie, klinkende finale.