"Mijn lichaam is een parfumfles, een dameshandtas, een altaar, een puntenslijper, een wegwerpartikel, een fontein, een grot waarin je verdwalen kunt, een wilde roos, een roos van vlees, een zweefvliegtuig, een hebbedingetje, een tempel, een pantoffeldiertje..." Lulu is de oervrouw die met haar schoonheid en mateloze vrijheidsdrang evenveel angst als bewondering oproept. Zij is de femme fatale die mannen en vrouwen het hoofd op hol brengt, maar die zelf net zo afhankelijk is van hun aandacht. Sinds Frank Wedekind het toneelstuk schreef, aan het begin van deze eeuw, heeft het personage Lulu tot de verbeelding gesproken van veel theater- en filmmakers. Na de recente voorstellingen van Toneelgroep Amsterdam (met Chris Nietvelt) en Hollandia (met Betty Schuurman) heeft nu theatermaakster Karina Holla zich aan Lulu gewaagd. Ze heeft het oorspronkelijk vijf uur durende stuk ingekort tot een goed uur, wat inhoudt dat ze alleen de grove verhaallijn heeft aangehouden en probeert de essentie weer te geven van het raadsel Lulu. Karina Holla is afkomstig uit de mime-hoek en ze staat bekend om haar groteske speelstijl waarin beweging en beeld minstens zo belangrijk zijn als de tekst. In Lulu figureert zij zelf als circusdirecteur in rokkostuum- met de uitstraling van Jack Nicholson als The Joker- die de artiesten of de wilde dieren aankondigt. Het decor versterkt dat beeld nog: het bestaat uit een multifunctionele kooi die dienst doet als gevangenis, als hek en als oefenrek voor acrobatische hoogstandjes. Op de achtergrond een evenwichtsbalk die al evenveel mogelijkheden biedt: als grens, als brug waarop de hoertjes flaneren of als een erotisch object waar kronkelende lichamen zich omheen slingeren. Mooie beelden levert dat op waarin Lulu als de onbereikbare schone danst, terwijl haar drie aanbidders, de oude Schรถn, zijn zoon Alwa en de lesbische Geschwitz, vergeefs om haar heen fladderen. De problemen ontstaan wanneer de personages -geschoolde dansers, geen acteurs- gaan praten. Al heeft Holla de dialogen tot een minimum beperkt, het is toch veel te veel een poging tot toneel geworden. Het melodrama ligt al snel op de loer, de mimiek wordt iets te nadrukkelijk en je hoort dat er hard geoefend is op het naturel uitspreken van de tekst. Dodelijk is zoiets voor de overtuigingskracht van een stuk en zo komt het dan ook dat deze Lulu ondanks de humor, de mooie beelden en aardige vondsten niet meer dan een zwakke afspiegeling is van het origineel.