Zolang ze praat, hoeft ze niet na te denken. Zolang ze zich aan de vaste routine van alledag houdt, kan haar niets gebeuren. Ze moet wel steeds harder werken, om te geloven dat het opnieuw een ' happy day' zal worden. Winnie, hoofdpersoon in Happy Days (1961), een stuk van de absurdistische schrijver Samuel Beckett, is een soort heldin van de hopelozen. In juni 2008 was de voorstelling nog te zien als opening van het Holland Festival, met Fiona Shaw in de rol van Winnie.
Nu waagt Leny Breederveld zich aan deze klassieker, een van de eerste grote monologen voor een actrice. Beckett schreef het als een strak gecomponeerd muziekstuk waarin elk geluid, elk woord, iedere ademtocht en elke handeling, hoe miniem ook, van belang is, juist omdat er zo weinig gebeurt. Een vrouw zit tot haar middel vast in het zand. Om haar heen een woestijnachtig landschap, boven haar hoofd de meedogenloze zon en vlak achter haar een man ( Dik Boutkan). Waarom zij vastzit, wordt niet duidelijk en doet er eigenlijk ook niet toe.
Boekenkasten zijn er volgeschreven over de interpretatie van Happy Days. Wie wil, kan er zonder moeite een metafoor voor het leven in zien: de ultieme eenzaamheid van de mens die zich tegen beter weten in vasthoudt aan de kleine rituelen van alledag en daar geluk uit moet zien te peuren. De relatie met de man is tekenend: hij is vrijwel afwezig, verschuilt zich achter de krant, eet uit zijn neus, gromt af en toe wat en gaat niet of nauwelijks in op haar pogingen tot gesprek. Kortom, een karikatuur van de gemiddelde echtgenoot in een vastgelopen huwelijk. Winnie is op te vatten als het archetype van de zichzelf wegcijferende vrouw, met haar dodelijke optimisme. Zolang zij praat en zich vastklampt aan de dagelijkse rituelen van tanden poetsen en lippenstiften, zal er niks ergs gebeuren. Een totale ontkenning van haar situatie, want ontsnappen is niet mogelijk en elke dag zakt zij verder weg in het zand.
Leny Breederveld (onder andere bekend van Carver) speelt Winnie met een lichte laconiekheid. Zij heeft een groot talent voor understatement en ze kan met weinig heel veel duidelijk maken. Haar Winnie is een gewone vrouw, zonder pathos of effectbejag. Toch slaagt Breederveld er niet in, om een extra laag toe te voegen waardoor je mee gaat voelen met deze vrouw. Er zit te weinig ontwikkeling in haar wanhoop en haar worsteling. Ze bespeelt voortdurend het middenregister, waardoor noch de komische noch de tragische kanten van haar personage helemaal uit de verf komen.