Steeds hoor je vogels fluiten, onverstoorbaar. Soms klinkt het zacht en lieflijk, soms angstaanjagend als een voorbode van geweld, soms piepend en krijsend in pure paniek. Toch begint er na elke uitbarsting weer opnieuw zachtjes een vogel te fluiten. De onschuld van de natuur staat tegenover het geweld van de mens in Nine Finger.
De voorstelling is gebaseerd op het boek 'Beats of No Nation' van de Nigeriaanse schrijver Uzodinma Iweala, waarin hij de gruwelen van de oorlog beschrijft vanuit het perspectief van een kind.
De twee spelers, Fumiyo Ikeda en Benjamin Verdonck, respectievelijk topdanseres van Rosas en expressieve performance-acteur, vertellen het verhaal van Nine Finger elk met hun eigen middelen. Ze hebben gekozen voor een extreme, heftige vorm van theatermaken. Zijn gezicht is zwart geschminkt en hij is casual gekleed: korte boksersbroek, t-shirt. Hij spreekt in een microfoon, zijn lichaam gespannen, zijn benen stram bewegend: korte, stamelende zinnen in een eenvoudig Engels. Hij vertelt over de commandant die hem opdrachten geeft, over zijn zin in lekker eten, vooral in kip. Gaandeweg wordt zijn verhaal gruwelijker: ledematen die worden afgehakt, verkrachtingen, vrouwen en dochters die zonder pardon worden vermoord. Hij vertelt in schijnbaar onbewogen taal over zijn ervaringen als kindsoldaat in een wereld vol geweld. De spastische bewegingen en de stramheid van zijn lichaam drukken iets uit van de weerzin en de angst die hij moet hebben gevoeld. De danseres spiegelt zijn bewegingen of reageert er direct op.
Soms levert dat sterke beelden op. Haar eenzaamheid als ze zachtjes deinend mee neuriet met Imagine van John Lennon, met een van smart vertrokken gezicht. Zijn woede als hij de microfoon wegsmijt op een matras en er keihard tegenaan bonkt. Gruwelijke beelden als ook hij het slachtoffer wordt van seksueel geweld en op de grond achterblijft, naakt, met een handdoek voor zijn geslacht en in een totaal verwrongen houding, als op een schilderij van Francis Bacon.
"Everything is inside-out, just like the t-shirt I'm wearing", zegt hij. Alles is binnenstebuiten, het omgekeerde van hoe hij zou willen dat de wereld er uitziet. De spelers overrompelen je in een ongemakkelijke voorstelling. De vogels fluiten nog steeds maar de onschuld is verdwenen.