Als zoonlief keer op keer roept: 'Mama, ik ben er!', blijft de vrouw in de chaise longue onbewogen liggen. Ze kijkt niet eens even op. De vrouwelijke hoofdpersoon is geïnspireerd door en in de verte gebaseerd op Susan Sontag (1933 – 2004), Amerikaans filosofe, schrijfster en politiek activiste, en een van de meest spraakmakende denkers uit de 20ste eeuw. Naomi Velissariou maakte bij Frascati Producties de voorstelling Sontag, geschreven door Rik van den Bos. Het is zeker geen biografisch portret; daarvoor is het personage Sontag, gespeeld door Ingrid Wender, te grotesk en te curieus. Een verrassende voorstelling is het wel: strak gestileerd, knap gespeeld en radicaal uitgevoerd. In Sontag wordt een droomwereld geschetst, bevolkt door de demonen en iconen uit het werk van Susan Sontag. In de voorstelling komt ze niet uit die chaise longue, ze beweegt amper. Ze lijdt aan het leven en vooral aan het verdriet om een verloren geliefde. Totaal geabsorbeerd is ze door het boek van André Gide dat ze die nacht nog uit wil lezen en door haar verheven gedachten. Helemaal géén aandacht heeft ze voor haar volwassen maar nog altijd thuiswonende zoon die ze totaal negeert. Hij doet haar teveel denken aan haar ex die ze haat. Pijnlijk is het om zijn voortdurende pogingen om een miniem glimpje aandacht te aanschouwen: hoe meer hij probeert contact te maken, des te harder duwt ze hem weg. Dan is er nog een derde personage, een bevriend recensent, tegen wie ze zich ook uitgesproken minzaam en arrogant gedraagt. Recensies beschouwt ze als oppervlakkige oprispingen van mensen die geen zin of tijd om zich echt te verdiepen (bedankt!), als culturele cholesterol waarvan haar buizen dichtslibben. Een ongenaakbaar en onuitstaanbaar personage kortom.

In een essay schrijft regisseur Naomi Velissariou dat ze gefascineerd is door het durven falen van Susan Sontag, maar in de voorstelling komt juist het gedachtengoed van Sontag niet zo uit de verf. Haar getormenteerde zielenleven lijkt centraal te staan, haar gebrek aan empathie en relativeringsvermogen, niet haar sprankelende ideeën of haar experimenteerzucht.

Zelf duikt Velissariou ook even op in haar voorstelling, met een performance in gouden glitterpak. Als een superster ratelt ze een hele lijst aan do's en dont's af. Theatraal is dat interessant, maar het helpt niet echt om een beter begrip van Sontag te krijgen. Misschien wil ze door de nadruk op de buitenkant te leggen (de selfie-cultuur van nu) het contrast met de extreem op haar binnenwereld gerichte Sontag leggen?Hoe dan ook, de voorstelling is interessant genoeg als een geestig portret van een tegendraadse vrouw.