"Alles was nog woest en ledig en donker...". Met behulp van de teksten van Guido Gezelle schept een vrouwelijke God in de beginscène van Een wereld van papier hemel en aarde en focust daarbij in het bijzonder op het geliefde Vlaanderen.
Dit jaar wordt de honderdste sterfdag van de Vlaamse priester-dichter herdacht. Reden voor allerlei festiviteiten in Vlaanderen en aanleiding voor een theatraal eerbetoon aan Gezelle. Theatergroep Hollandia en het Vlaamse gezelschap Theatergroep Antigone werkten opnieuw samen aan een voorstelling over zijn leven en werk, na de uitermate geslaagde coproductie van Bitterzoet eerder dit seizoen.
In hetzelfde sfeervolle Oliehuis van de Lichtfabriek, waar Hollandia onlangs nog Vroeger speelde van Harold Pinter, dwarrelt nu de wereld van papier' van Gezelle rond. Met behulp van veel zand en grindhopen, bergen witte hortensia's en wat boomstronken wordt het Vlaamse landschap verbeeld.
De oudere dame die de Schepping heeft geïntroduceerd, trekt zich terug op een boomstronk om het gehups en gefladder van de dartele jongelieden met milde glimlach te aanschouwen. In een montage-achtige voorstelling, begeleid door het Horta Strijkkwartet, worden alle mogelijke facetten van de veelzijdige schrijver belicht. Gezelle heeft niet voor niets als inspiratiebron gediend voor zowel de katholieken als de socialisten, voor de impressionisten, maar ook voor de avant-garde, zoals Paul van Ostayen. Hij was een tegenstrijdig man in vele opzichten.
In een van de meest geestige scènes wordt Gezelle als docent geportretteerd, een oeverloos saaie monoloog houdend tegen zijn leerlingen die achter zijn rug om allerlei kattenkwaad uithalen. Zijn godsvrucht en kuisheid staan bijna haaks op zijn van een intense liefde voor het leven en voor alles wat groeit en bloeit getuigende, bijna erotische poëzie. Regisseur Jos Verbist is er in geslaagd met behulp van zijn acteurs van Theatergroep Antigone een lichtvoetige voorstelling te maken die op zijn beurt getuigt van liefde voor de dichter Gezelle en voor Vlaanderen. Taal is het vanzelfsprekende voertuig van de voorstelling en de vele klankspelletjes en mooie poëtische teksten tonen overtuigend aan dat Gezelle nog steeds een dichter van betekenis is. Met veel humor wordt de 'wereld van papier' van Guido Gezelle tot leven getoverd.