"Hoe heet je ook alweer?", vraagt Roberta nadat zij voor het eerst de liefde heeft bedreven met Danny. Ze heeft hem zojuist opgepikt in het café en meegenomen naar haar haveloze kamertje. Danny is groot, donker, stevig en lelijk toegetakeld na een flinke knokpartij; zij ziet er sexy uit in haar strakke broek en kort truitje, maar de blik waarmee ze door haar lange, blonde pony heen de wereld inkijkt, verraadt veel woede en bitterheid. Als de voorstelling begint, zitten ze ver uit elkaar, ieder aan een eigen tafeltje. Zij trekt desperaat aan haar filtersigaretten, hij lurkt aan een flesje bier. De kennismaking bestaat uit een stroom van wederzijdse verwensingen in een oorverdovend volume en in razend tempo. In no time wordt desondanks hun situatie geschetst, dwars door de verbale agressie heen. Roberta draagt een geheim met zich mee, dat niemand ooit mag kennen (en dat ze hem en ons nog geen minuut later onthult) en de grote, zware Danny heeft nooit anders geleerd dan om zich heen te slaan.

Knap wordt waargemaakt hoe deze twee geboren losers toenadering tot elkaar zoeken. Hij geeft haar een slok bier, maar slaat haar even later bijna in elkaar als ze hem per ongeluk aanraakt. Wantrouwen, cynisme en agressie vormen de basis van beider levens. Uit wanhoop kruipen ze tegen elkaar aan en langzaam breken ze door de pantsers heen. De scène waarin zij samen in bed liggen en wat fantaseren over romantiek en geluk, is zeldzaam ontroerend.

Des te harder komt de klap aan als de volgende ochtend alle nachtelijke illusies worden ontkend. De confrontatie tussen de twee twee tot de tanden toe gewapende tijgers, is aangrijpend. Toch blijkt vooral bij het 'woeste beest' Danny een bres in zijn beschermende pantser te zijn geslagen. "Als je wilt, dan kan het", zegt hij.

Danny en Roberta is een heftig, rauw stuk, maar onder het verbale en fysieke geweld van de hoofdpersonen schuilen twee kleine hartjes. Colla Marsman en Theo Fransz slagen erin om een grote spanning op te bouwen bij het publiek, dat in Weesp voor negentig procent uit allochtone jongeren bestond. En alhoewel de hilariteit toen Danny in zijn blote piemel uit bed stapte, haast niet te stelpen was, bleef de aandacht gevangen en waren de reacties enthousiast. Waarmee het MUZtheater opnieuw laat zien dat het mogelijk is om aansprekend theater te maken voor jongeren en volwassenen.