Heel even zitten de twee vrouwen samen op de bank en glimlachen ze naar elkaar. Dan verdwijnt de jonge vrouw om haar alter ego het laatste woord te geven. Voor zijn nieuwe voorstelling heeft de jonge regisseur Olivier Provily gekozen voor een stuk van de Noorse toneelschrijver Jon Fosse, die hier, ten onrechte zo blijkt, nog weinig bekendheid geniet. Het is een stuk vrijwel zonder actie, waarin de schrijver het drama op twee verschillende manieren tot leven brengt. De oude vrouw (Celia Nufaar) blikt vanuit het heden terug op de dramatische dag die haar leven bepaalde, terwijl we de jonge vrouw (Nele van Rompaey) diezelfde dag zien meemaken. De stijl van Fosse doet zowel denken aan Ibsen als aan Duras: met Ibsen heeft hij het Scandinavische levensgevoel gemeen, de eenzaamheid van de personages en het onvermogen elkaar te bereiken; aan Duras herinnert de muzikaliteit van de tekst, de traagheid en de melancholie. Als variaties op een muzikaal thema, klinken de poëtische, circulerende teksten. Een aanpak die door de uitstekende tekstbehandeling van de acteurs goed tot zijn recht komt.

Het stuk speelt zich af in een oud, enigszins vervallen huis aan de zee, sfeervol vormgegeven door Edwin Kolpa. Het grote raam domineert de sombere kamer waarin de pendule de tijd wegtikt en een paar fotolijstjes de enige versiering vormen. Traag ontrolt zich het drama van het jonge paar dat gevlucht is uit de grote stad, op zoek naar de rust van het buitenleven. De man houdt het niet lang uit in het eenzame huis, hij voelt zich alleen op zee op zijn gemak. Op een dag vertrekt hij weer in zijn roeiboot, om nooit meer terug te keren.

Met weinig woorden en veelzeggende lichaamstaal wordt in korte, rake trekken een beeld geschetst van het jonge stel. De Vlaamse actrice Nele van Rompaey speelt de jonge vrouw ingetogen en naturel, zoals eigenlijk alle rollen ingehouden worden gespeeld. Celia Nufaar is prachtig om te zien als de oude vrouw, de berusting en weemoed klinken door in haar stem. Ook de bijrollen worden knap ingevuld en bieden zelfs ruimte voor enige humor, met name vanwege de harkerige vriend des huizes. Door het onderkoelde spel schrijnen de opgekropte emoties des te meer.

Een zomerdag is een bijzonder stuk, waarvan Olivier Provily een indringende theatervoorstelling heeft weten te maken. De suggestieve kracht van het stuk wordt maximaal uitgebuit. Het is een tijdloze enscenering, waarin de stiltes net zo veelzeggend zijn als de dialogen.