Plotseling, middenin een vrolijk dansje, breekt het koord dat moeder en zoon verbonden hield. Roy verdwijnt en moeder Pia naait, eenzaam, achtergebleven, aan een roze cape voor haar Ferbie.

Ook in het derde deel van de reeks voorstellingen die Marcel Musters en Marjan Luif samen hebben gemaakt als Roy en Pia, wordt de lulligheid tot kunst verheven. In In de Rui (1998) probeerden moeder en zoon wanhopig hun radiozender en daarmee hun leven overeind te houden. Een jaar later tourde het duo met In Concert Benefiet rond met Radio Blanchard als redmiddel voor dieren in nood. In het derde en laatste deel, In de lucht, is muziek opnieuw een belangrijk bindmiddel in de relatie tussen moeder en zoon.

Als de voorstelling begint, staan ze achter op het podium oude Beatlesliedjes te zingen: Yellow Submarine, With a little help from my friends; zij in roze kamerjas met donkerblauwe sokjes, hij met de bekende Meatloaf-uitstraling: een pruik van lang, zwart haar en een fout overhemd. Naast de enorme lulligheid is ook de ongekende lelijkheid een essentieel ingredient. De woonkamer van moeder is, na het vertrek van Roy, ingeperkt tot een bedbank die overdag nooit meer ingeklapt wordt en die zonder meer zou worden afgekeurd door zelfs de meest nederige hulpinstantie. Marjolijn Roosendaal, verantwoordelijk voor de styling, moet flink hebben gegrasduind bij Humana of het Leger des Heils, om zo'n verzameling in en in lelijke spullen bij elkaar te krijgen. Alles wat Pia nodig heeft, heeft zij verzameld rondom haar bed, met als meest luxe apparaat een gezichtsbruiner die ze gebruikt om haar benen eens lekker bij te kleuren.

De voorstelling heeft als motto: "Is this the real life or is it fantasy". De fragmentarische scenes die volgen op het vertrek van zoonlief, geven geen duidelijk uitsluitsel over deze kwestie, maar roepen het vermoeden op dat wat zich afspeelt, slechts bestaat in de fantasie of in de herinneringen van Pia. /Marcel Musters en Marjan Luif munten uit in het spelen van deze lower class heroes' en de voorstelling bevat een paar erg geestige momenten. Met name de scene waarin Pia haar zoon vraagt wat hij tegen haar zou zeggen als ze dood was en hij voor het allerlaatst afscheid van haar moest nemen, is roerend en hilarisch tegelijk. De personages krijgen wat meer contouren dan in In de rui , maar ook in deze voorstelling wordt wel erg zwaar geleund op de lulligheid. Desondanks valt er voor de liefhebbers genoeg te genieten.