Het geluk duurt maar kort. Even is er in een hotel in Parijs de illusie van een probleemloze, vrolijke verhouding. Het kan zo gemakkelijk zijn, denkt ze, je kunt best van twee mannen houden.
Ontrouw is een stuk dat is gebaseerd op Faithless, een film van een Ingmar Bergman naar een autobiografisch scenario. Het is de openingsvoorstelling in de kleine zaal van het spiksplinternieuwe DeLaMar Theater, waar in de grote zaal tegelijkertijd de musical La Cage aux Folles in première ging.
Het verhaal van Ontrouw wordt verteld aan de hand van flashbacks van de oude theaterregisseur, David (Tom Jansen), die eenzaam en alleen terugkijkt op een cruciale periode in zijn leven. Telkens wordt heen en weer gesprongen in de tijd. In zijn fantasie gaat zijn ex-geliefde, de mooie actrice Marianne (Linda van Dyck), een gesprek met hem aan. Samen halen ze herinneringen op aan hun gepassioneerde affaire. Af en toe stribbelt ze tegen: nee,niet verder nu, het wordt te pijnlijk, maar telkens laat ze zich zonder veel moeite overhalen nog een stapje verder te gaan. De derde persoon, de bedrogen echtgenoot Markus (Marc Klein Essink), is ook nog de beste vriend van David. Dat maakt het verraad des te groter. Het is een typisch Bergmanstuk, waarin de spelonkachtige afgronden van de menselijke ziel ( en dan vooral die van de mannelijke kunstenaar) tot op het bot worden blootgelegd.
De voorstelling is ingehouden geregisseerd door Peter de Baan (van De Vloer op), in een strak en overzichtelijk decor: links de werk- annex eettafel, centraal het enorme bed en rechts de living. Aan de wand twee beeldvullende panelen waarop een leeg theater staat afgebeeld; daarvoor hangen grote foto's, onder andere van Isabel, de dochter uit het huwelijk van Markus en Marianne. Het stuk doet wat gedateerd aan; er verandert nu eenmaal veel in de wijze waarop wij over relaties denken. De vertrouwde kenmerken van een Bergman-film, verbale dramatiek, alles overheersend schuldbesef, de strijd tussen gevoel en verstand en een slechte afloop, werken niet zo dramatisch als twintig of dertig jaar geleden. Een dieptepunt vormen de seksscènes, die ons (hopelijk) nogal karikaturaal worden voorgespiegeld: een dikke, hijgende, ploeterende man die na een paar wanhopige stoten kennelijk klaarkomt en zijn arme minnares dan van zich afschudt als een overbodig kledingstuk.
Desondanks is Ontrouw zeker geen slechte voorstelling, dankzij het voortreffelijke spel van Tom Jansen en Linda van Dyck die maar niet ouder lijkt te worden. Samen speelden zij eerder in het veelgeprezen Scènes uit een Huwelijk, eveneens naar een scenario van Bergman. Ook Marc Klein Essink overtuigt als de bedrogen echtgenoot. Een fraaie opening van het DeLaMar Theater dat absoluut een aanwinst is voor het theateraanbod in Nederland.