Als de gastvrouw eenmaal begint te praten, blijkt zij een soort goeroe. Een hogepriesteres van de waarheid die in haar elegante witte robe een visionaire blik op de toekomst formuleert. Intussen zit het gezelschap van vier eveneens in het wit uitgedoste en sjiek gekapte dames aan een lange, gedekte tafel en begeleidt haar woordenstroom met stemmige muziek.

Comfortzone is de nieuwe voorstelling van Via Berlin, het gezelschap van actrice Dagmar Slagmolen en muzikante Rosa Arnold.Na het drieluik met als overkoepelend thema oorlog (Een mond vol zand, Vanaf nu heet je Pjotr en Home Sweet Home), dat in 2014 bekroond werd met de Charlotte Köhlerprijs, maakt Via Berlin nu een serie muziektheatervoorstellingen rond het thema vluchtelingen. Comfortzone is het tweede deel, na Dead End dat afgelopen zomer op Oerol te zien was. Net als bij eerdere voorstellingen lopen muziek en theater op een vanzelfsprekende wijze door elkaar, waarbij taal en muziek maken een gelijkwaardige plaats hebben. Muziek kan in hun ogen evengoed een verhaal vertellen en taal kan vooral uit klanken bestaan. Gespeeld en vooral gemusiceerd wordt door het Ragazze Quartet. Mooie muziek, speciaal voor de voorstelling gecomponeerd door Peter Adriaansz (winnaar van de Matthijs Vermeulenprijs 2015). In het begindeel, een soort ouverture, hoor je alleen gamelan-achtige klanken en een triangel. Dan begint de hogepriesteres haar betoog over een compleet geësthetiseerde samenleving waarin design alles bepaalt. Fascinerend hoe haar betoog doorspekt wordt met klanken die soms begeleiden of ondersteunen, dan weer als contrapunt dienen. Als er plotseling een vreemdeling belandt in hun wereld, lijkt er in eerste instantie niet veel te veranderen. De vrouwen gaan door met wat ze aan het doen zijn, de vreemdeling probeert zich onzichtbaar te maken. Tot hij wordt uitgenodigd te gaan zitten en de verhoudingen langzaam maar zeker op scherp komen te staan. Over de verhouding tussen ons, rijke westerlingen, en hen, arme vluchtelingen, gaat de voorstelling. Actueler kan je niet zijn en het streven om een voorstelling te maken over de spanning tussen beide groepen kan niet genoeg geprezen worden. De compositie is af en toe hallucinerend en er wordt fraai gemusiceerd. Toch wringt er iets. De vorm is zo dwingend dat de emotie totaal ontbreekt. De tegenstellingen zijn uitvergroot tot een absurdistische wereld waarin de vreemdeling verwordt tot een wildeman (inclusief hondenkop) en de westerlingen tot onverdraaglijke, goedbedoelende maar ver van de werkelijkheid verwijderde dames. Te ver geabstraheerd, teveel gerationaliseerd en te dwingend in een vorm gegoten om nog tot leven te kunnen komen.