In de jaren zeventig baarde Lodewijk de Boer opzien met zijn vierdelige familie-feuilleton The Family. Felrealistisch drama rond drie personages die niet bepaald model staan voor een beschaafd gezinsleven. Doc, Kil en Gina wonen in een bouwvallig kraakpand, waar ze hun primitieve driften botvieren op elkaar en vooral op de onschuldige bezoekers.

In Vlees en Bloed roept regisseur en bewerker Moniek Merkx in een samengebalde versie het illustere trio opnieuw tot leven. In ruim anderhalf uur worden de vier afleveringen er doorheen gejast, zonder dat dat overigens ten koste gaat van de intensiteit. Integendeel, de rigoureuze bewerking heeft geleid tot een vlekkeloze voorstelling op het scherpst van de snede. Als groteske stripfiguren dansen de personages over het toneel, met een virtuoos vertoon van acrobatische en mimische talenten een overdosis woede, naïeve dromen, onmacht en geweld etalerend.

Gina is het kleine zusje dat sinds haar elfde niet meer praat, nadat haar vader (heit' in de gedeeltelijk in het Fries gespeelde voorstelling) haar seksueel heeft misbruikt. Dette Glashouwer zet haar heel mooi neer als een naar liefde hunkerend meisje, dat heeft geleerd emoties om te zetten in seks. Als er even niemand voorhanden is, laat zij de opgezette poes tussen haar benen heen en weer glijden of masturbeert wanhopig op de keukentafel. Kil (Peer van den Berg) houdt als de middelste de familie graag bij elkaar en al staat zijn stiletto altijd op scherp, hij heeft een heel klein hartje. De oudste, Doc (Henk Zwart) is ook de meest bazige, hij neemt de beslissingen. Mooie bijrollen zijn er voor de verzekeringsman, de vader en vooral de verloofde van Doc, Joke Tjalsma. Zij zorgt voor een van de hoogtepunten van de avond als zij zich, zwanger van een ongewenst kind, vertwijfeld afvraagt, waarom de dingen toch altijd zo fout moeten lopen : "Ik bedoel het toch goed, waarom word ik altijd verkeerd begrepen?" Een onvergetelijke scène zoals ze daar staat, haar al dikke buikje in de sexy bedoelde jurk, hardop peinzend over het filosofisch lot van de mens in het algemeen en dat van haarzelf in het bijzonder, even hilarisch als aangrijpend. Zij en ook Dette Glashouwer als de zwijgende Gina zorgen voor ontroerende momenten in een voorstelling, waar de energie vanaf spat. Erg geestig en razend knap gechoreografeerd is het spontaan ontstane feestje, waarin de familieleden elkaar met blikjes bier bespuiten en waar Gina tenslotte met haar blote billen in de familieverpakking chips belandt. Voor diegenen die geen sinterklaas vieren, is Vlees en Bloed een absolute must.