"Liefde is aanvaarding, is overwonnen weerzin", zegt Chres. Niet zo'n opgewekte constatering voor iemand die net een nieuwe vriendin heeft, nadat zijn vrouw hem na 23 jaar verlaten heeft. Chres is met zijn vrienden Silo en Beer op vakantie. Eens per jaar trekken ze er samen op uit voor een lange en zware tocht, bij voorkeur door een leeg en onherbergzaam landschap. In dit geval de bergen van Noorwegen.

Bergen is een nieuw toneelstuk van Rob de Graaf, speciaal geschreven voor en met deze drie acteurs die ook in het echte leven vrienden zijn. Het is een nogal zwaarmoedige terugblik op het afgelopen jaar en op hun leven in het algemeen. Het station van de midlifecrisis zijn ze inmiddels gepasseerd, al blijft het moeilijk een evenwicht te vinden tussen rust en dynamiek, tussen aanvaarding en opstandigheid, tussen gezondheid en trek in een borrel. De acteurs zijn begin dertig. In theorie is het een interessante exercitie om hen zestigers te laten spelen, maar in de praktijk levert het niets extra's op. De personages zijn voorzien van schmink en curieus uitgedost: Chres in zwart leer, Silo met een blote bast en Beer in een foeilelijk groen schaatspak. Vooral in het begin kost het hen zichtbaar moeite de filosofische mijmeringen geloofwaardig te brengen. Bergen is geregisseerd door Erik Whien, die afgelopen seizoen met dezelfde acteurs bij Toneelschuur Producties het geslaagde Narziss&Goldmund maakte.

Wat goed werkt, is de projectie van videobeelden op de achterwand waar je het drietal in Noorwegen ziet rondrijden, lopen in de bossen, bloot in een meer springen, in een restaurant zitten en mijmeren bij kaarslicht. Het toneelbeeld bestaat uit een grote keet, waar een opening is vrijgehouden, een groot raam zonder glas waar het drietal zich voornamelijk ophoudt. Een vreemd effect levert dat op, ze zien er uit als stripfiguren die te groot zijn voor het kader waar ze in moeten passen. Ondanks de soms fraaie oneliners - Rob de graaf excelleert in een cynische variant op kalenderwijsheden zoals bovenstaand citaat over liefde als overwonnen weerzin - , en geestige vondsten, overtuigt Bergen niet echt. Er is te weinig sprake van een dramatische spanning, om de problemen van het drietal te doen uitstijgen boven het kader waarin ze gevangen worden gehouden.